Berenloop 2011: Beker op zijn kop
Doordat ik een blessure had gehad, heb ik de marathontraining voor de Berenloop in 5 weken weten te proppen. Geen garantie voor een mooie tijd natuurlijk, maar dat is niet zo belangrijk, als ik de marathon maar uit loop ben ik tevreden. Samen met echtgenoot Gerrit drinken we eerst een kop koffie in het Hunzehonk, altijd gezellig om iedereen zo aan te zien keutelen voor een wedstrijd.
Mooi weer op Terschelling, goede zin en niet te hoge verwachtingen. Beter kan je haast niet aan de start verschijnen. Eerst gezellig door de dorpjes heen, dan door de duinen. Ik kan zowaar genieten van het landschap. Het strand is natuurlijk weer loodzwaar en de Longway eindeloos. Dan zie ik de Brandaris! Ik heb er lol in, jut het publiek met een handgebaar op om mij aan te moedigen. Daar reageert het publiek enthousiast. De laatste meters voel ik me fantastisch, de rode loper is aangenaam lang. Mijn eindtijd van 3.48 is haast te gek goed. Over de streep wordt ik door de klaarstaande EHBO netjes opgevangen en op een stoel geholpen. Even zitten.
Daarna Gerrit zoeken, die staat meestal klaar bij de finish nadat hij een halve marathon heeft gelopen. Na een tijdje zie ik hem, ook hij is tevreden met zijn eindtijd. Dan terug naar het Hunzehonk. Omkleden, wat drinken, nagenieten van een heel leuke wedstrijd. Gerrit is wat afwezig, ik spoor hem aan om meer te drinken en te eten. Alles gaat wat langs hem heen. Rond 17.45 uur lopen we naar de boot, Hessel willen we nog horen zingen bij de prijsuitreiking. Ik kan redelijk lopen, Gerrit niet, die heeft last van zijn benen, wat stijf en …, ja wat anders. Gearmd lopen we de hal in. Gerrit is duidelijk niet fit. Als we een poosje zitten gaat hij steeds vreemder doen, hij zakt scheef, begrijpt me niet meer, heeft geen kracht meer in een hand. Hij lijkt wel een hersenbloeding te hebben. Ik schrik me rot en weet het even niet meer, hoe moet ik zo naar huis, ik ben te moe, ik kan niet auto rijden na een marathon, zeker niet met Gerrit zo naast me. Dan nemen anderen gelukkig de regie over, een arts wordt gewaarschuwd, ambulancepersoneel komt er aan.
Ondertussen is de prijsuitreiking in volle gang, mijn naam wordt omgeroepen. Het kan me niets schelen. Iemand haalt mijn beker op, maar als ik de beker zie, flitst het door me heen… die beker zet ik op zijn kop totdat alles weer goed is.
Gerrit wordt met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Na een paar spannende dagen knapt hij gelukkig weer op. Hij heeft ws een infectie in het hersenvocht gehad.
Ria van Dam
Hollenlauf
Wat een bijzondere ervaring:
Sauerland!!! Bödefeld!!! Hollenlauf!!! Natuurloop!!!
Wim Dannenberg, Elly Hoorn An Bierman en Siebe van der Laan
[als verzorger op de bike] hebben zaterdag 14 mei in Sauerland
de 42 km gelopen.
Een loop die zich kenmerkte door gemoedelijkheid. Daarnaast was het
ongelooflijk zwaar door de 1147 hoogtemeters die we moesten stijgen
en ook weer dalen.
Een maand geleden hebben wij al een trainingsloop gehouden, die was
goed bevallen en enthousiast kwamen wij terug. We dachten helemaal
voorbereid op de 42km te zijn.
Nou het bleek dat we de route die we niet verkend hadden het stijlste
en lastigste was.
Enthousiast en nog vol goede moed gingen wij om 9 uur van start.
Wim die voortvarend in de kopgroep liep heeft slechts 15 km van deze
toch wel heel bijzonder monstertocht mogen genieten.
Helaas begaaf zijn achillespees het en moest hij uitstappen.
Elly, die als tweede van ons liep deed dat de eerste helft als een hinde bij de tweede groep. Helaas kreeg zij last van kramp en knie. Op karakter heeft zij
soms strompelend de tocht uitgelopen. Chapeau!!!
An, aanvankelijk zoals gewoonlijk de hekkensluitster, kwam als eerste
over de finish in 5.32 uur. Elly kwam om 5.35 over de finish.
Allebei eerste in hun categorie.
We hebben veel geleerd en volgend jaar zijn wij zeker weer present
om dit in de praktijk te brengen.
Siebe die ons geweldig heeft ondersteund heeft foto's gemaakt
en ons moed ingesproken. Hij heeft besloten volgend jaar te
lopen. Dus er is een vacture voor volgend jaar, sollicitaties bij Elly
Groetjes,
Wim, An, Elly en Siebe
Wheel of energy
Op eerste paasdag heb ik samen met mijn dochtertje van 5 op het Wheel of Energy gelopen.Dit was een geweldige ervaring die je eigenlijk niet mag missen. Alle elementen waren aanwezig om deze dag tot een succes te maken. Al met al was het pittig te noemen omdat de temperatuur op Schiphol 25 graden was. Mijn dochter deed het fantastisch en ze heeft in haar eentje het Wheel draaiend gehouden.
De vereniging moet zeker een keer een datum prikken om een sportieve bijdrage te leveren aan dit project want onze ervaring was nogmaals fantastisch.
Zie ook: www.wheelofenergy.org
Groeten Henk & Eva Tjeerdsma
Trainingsweekeinde Schiermonnikoog 2011
GEEN VIS !!
En dat was meteen de enige, vermeldenswaardige, tegenvaller van alweer het 4e loopuitje van de Hunzerunners. De plaatselijke visboer was met de ‘Schiere-runners’ op pad met als gevolg dat er het hele weekend geen lekkerbekje te krijgen was op het eiland.
De Hunzerunners bestaan ca 3.5 jaar maar toch zijn we al weer voor de 4e maal in successie op veldtocht naar Schier geweest. Het eerste jaar was het bijna zomers warm, in 2009 was het weer waarschijnlijk niet bijzonder want dat weet ik niet meer te reproduceren, vorig jaar was het steen- en steenkoud met een gemene noordelijke wind en een te dun laagje ijs op het strand. Zoals iedereen wel heeft meegekregen maakte dit jaar een stormachtige westzuidwestenwind (kracht 8) het bijkans onmogelijk om hardlopend het strand op te komen.
Het voltallig aanwezige trainerskorps (Leonie, Henny, Rolanda, Jacco, Dick en Hink) had er ook deze keer weer zin in en al vrij snel na aankomst werden we in sporttenue verwacht voor een eerste training. Er kon gekozen worden uit 2 afstanden en de meesten hadden er nog wel vertrouwen in, het merendeel koos namelijk voor het rondje van ca. 11 km. Toen dit eenmaal achter de rug was kon de rest van de dag naar eigen goeddunken ingevuld worden. Sommigen gingen een wandeling maken, anderen zochten de warmte van de plaatselijke horeca. Freddy S. maakte gebruik van een speciaal bierproef arrangement van het gerenommeerde Hotel Graaf Bernstorff en het moet gezegd hij deed dat zoals hij hardloopt; met verve!! Vooral de ‘in de fles’ gistende bieren (plus 10%) bleken zijn voorkeur te hebben.
Tot verrassing van velen bestond ook de Toxbar nog en traditiegetrouw eindigde de zaterdagavond weer in deze discotheek. Het etablissement had zelfs een heuse metamorfose ondergaan, zo bleek de hoogblonde man/vrouw van de bediening verdwenen te zijn terwijl ik ook de indruk kreeg dat er boven de bar één gloeilamp was vervangen. Het belangrijkste onderdeel van deze disco was echter nog prominent aanwezig; de Paal. De meeste Hunzerunners draaiden ook nu weer een rondje, weliswaar met wisselend succes maar toch!! Uiteindelijk werd het toch nog weer vrij laat en een enkeling had moeite om de weg naar Hotel Duinzicht terug te vinden maar bij het ontbijt bleek het gezelschap toch weer compleet.
Zondagmorgen arriveerden de mystery-gasten van 2011. De burgervader van onze gemeente en de wethouder van o.a. sportzaken waren deze keer te gast en ze werden met applaus onthaald. Beiden hebben een verleden (maar ook nog wel een toekomst schat ik zo in) als hardloper. Deze keer hadden de trainers een Run-Bike-Run bedacht, voor de meesten van ons een betrekkelijk nieuw fenomeen. Iedereen was echter enthousiast, ook na afloop!! Zoals steeds was de organisatie ook nu weer tot in de puntjes geregeld.
Uiteindelijk vertrokken we met de boot van half vijf weer richting vaste land. Ook dit jaar was het opnieuw een geweldig evenement, een prima combinatie van sportiviteit en gezelligheid. Iedereen die heeft meegewerkt aan de totstandkoming er van wil ik, waarschijnlijk namens alle deelnemers, van harte bedanken.
Klaas Olijve
Marathon Marrakech, 30 januari 2011
Door Gerrit en Ria van Dam
Geïnspireerd door het boek van Dolf Jansen – Altijd verder, zijn we tot de keus gekomen om deze marathon te gaan lopen. Hij beschrijft in zijn boek in het hoofdstuk: Oude man met ontbijtkoek, hoe hij de halve marathon in Marrakech heeft ervaren. Chaos bij de start, overal mannen in allerlei uniformvarianten. Het publiek dat bestaat uit heel veel jongetjes, bijna onzichtbare vrouwen, giechelend onder hun boerka, mannen met handkarren, op ezelkarren, in taxi’s. Aldus Dolf Jansen.
Via internet onze inschrijving geregeld en daarna de reis geregeld, op vrijdag aankomen, zondag lopen en vrijdag weer terug. Alle tijd om Marrakech te bekijken.
Bij het ophalen van de startnummers blijken ze niet aanwezig te zijn, een vriendelijke dame zet daarom op de inschrijvingslijst een ander nummer achter onze naam en geeft ons ook een mooi loopshirtje mee.
Zondag om 8.30 uur de start van de marathon, het regent als we er naar toe lopen. De kinder-estafette, de halve en de hele marathon zullen gelijk starten. Omkleedruimte is er niet, wel een modderig veld met in de verte palmbomen. Dit veld moet ook dienst doen als openbaar toilet, want ook hier is geen voorziening voor. Aan kledingafgifte is misschien wel gedacht, maar niet georganiseerd. We besluiten onze kleding maar achter een EHBO tent te leggen .Een paar Marokkaanse lopers zien dit en vertellen dat we vrijwel zeker alles kwijt zullen zijn, maar we hebben geen keus, het is gelukkig oude kleding. Hierop bied hij aan onze kleding zolang in zijn auto te leggen, als hij klaar is zal hij het in de EHBO tent neerleggen. Dit kan dan wel omdat het dan niet zo druk is. Dankbaar aanvaarden we zijn aanbod. In het startvak lukt het ons om redelijk vooraan te komen, een gezellige muziekband speelt enthousiast, ze hebben er zo veel plezier in dat hierdoor de start een kwartiertje later is dan om 8.30 uur. De massale start is niet hinderlijk, de weg is heel breed met vlak asfalt, de deelnemers heel kleurrijk. Bij een temperatuur van ongeveer 12 graden heeft de ene persoon voor een korte broek en hemdje gekozen, de ander voor een behaaglijk warm trainingspak, een boerka , een lange jurk of een plastic regenjas. Ook zie ik een man met een fez oplopen ( zou die echt blijven zitten tijdens de hele run? )
Na 12 km splitst de hele en halve marathon zich, na 17 km komen we weer bij elkaar en na 19 km splitsen we definitief. Het parcours heeft de hele tijd mooi vlak asfalt, het is vanaf de start droog en een aangename looptemperatuur van rond de 15 graden. De omgeving is niet zo spectaculair. Wel staat er op iedere 500 meter een man in een uniform met zijn rug naar de lopers. Ik neem aan dat dit ter bescherming is. Bij de drinkposten staan flesjes water klaar, vanaf 25 km ook ongepelde mandarijnen en vanaf 30 km zakjes met rozijnen, dadels en vijgen. Bij het naderen van de stad wordt het verkeer drukker en chaotischer. Een agent legt iedere keer het verkeer stil, niemand die het waagt om door te rijden, hoe druk en groot het kruispunt ook is.
Bij de finish krijg ik nog een medaille, een flesje water en 3 mandarijnen. Onze kledingtassen staan gelukkig in de tent van de EHBO zodat we ons om kunnen kleden. Als Gerrit over de streep komt zijn de medailles op, sommige deelnemers zijn hier heel boos over en lopen hard scheldend weg. Gerrit krijgt de toezegging dat er alsnog een medaille naar ons hotel gebracht zal worden. Ineens is er een man die een hele bos medailles in zijn hand heeft, hij wordt compleet belaagd en haast onder de voet gelopen. Het lukt Gerrit om alsnog een medaille te krijgen. Hierna lopen we al strompelend richting ons hotel. Gerrit heeft de marathon gelopen in 4.20.12 en ik in 3.57.56
Terugkijkend was het toch wel een speciale marathon. Duidelijk anders georganiseerd dan we gewend zijn, de verscheidenheid aan deelnemers en toeschouwers, het perfecte wegparcours waar we iets langer dan 42.2 km. van hebben mogen genieten ( het parcours was 42.8 km lang)
De medaille is niet meer nabezorgt in het hotel, onze eindtijd stond niet vermeld bij de uitslagen. De hoteleigenaar heeft hier op ons verzoek achteraan gebeld en het zou goed komen.
