Een eerste ( slechte) ervaring met de eerste Asser Stadsloop, maar met
een verrassend einde!
Ik had me samen met Ina opgegeven voor de Asserstadsloop, maar door
omstandigheden ging Ina niet mee. In je eentje naar een loopje is toch
wel wat saai, dus twijfel alom wel of niet te gaan op zondagmorgen. Nou,
vooruit dan maar. De keuze tussen een relaxt loopje in het bos of toch
weer wat "doodgaan" op een 10 km, viel voor de laatste voordelig uit.
Goed he, dat getuigt al van doorzettingsvermogen, toch?

Klokslag 12 uur begon de Ladiesrun van 10 km. Het aantal deelnemers
hadden ze waarschijnlijk wat hoger ingeschat, maar wat concurrentie
betreft was het aantal prima. Maar goed, het nadeel van niet zo veel
deelnemers is dat je meer kans hebt dat je het hele parcours alleen
loopt. En dat viel in dit geval niet mee, want wat een óntzettend saai
parcours. Tussen m'n oren ging het dus ook helemaal fout. Gedachten als
"wat heeft dit voor zin", "wat is hier leuk aan", "wat heb ik het warm",
deden me na ongeveer 6 km besluiten er mee op te houden en te gaan
wandelen. Gedachten als "Kom op Henny, je bent hier nu ,loop het dan
gewoon uit" deden me weer besluiten verder te hardlopen. Maar na
ongeveer 7,5 km kwamen de eerste gedachten weer na boven, dus stoppen en
ik besloot terug te wandelen naar het beginpunt. Maar een paar
verdwaalde vrouwelijke toeschouwers begonnen op me in te praten: "Toe
nou, je loopt hardstikke goed, je ligt derde en de vierde is in geen
velden of wegen te bekennen, je hebt vast een prijs, loop nou toch door,
dit is zonde". Na wat discussie met de zeer aardige dames toch maar weer
gaan hardlopen, wat is 2,5 km tenslotte nog voor afstand.

Echt vreselijk gelopen, ik vond het te warm en nog wat andere excuses,
maar toch maar gebleven tot aan de prijsuitreiking dankzij de
aanwezigheid van Siebe en Elly. Bleek dat ik eerste was geworden in mijn
categorie en dat dit me € 70 !!! opleverde. Dus toch niet voor niks
gelopen. Dus aardige dames, nog heel erg bedankt voor jullie pep-talk.

Bij deze dus ook het advies aan al mijn mede-concurrenten van de
Hunzerunners, ga nóóit in Assen lopen, niks aan, niet doen, veel te warm
en hardstikke saai!!!

Groetjes Henny

Vrijdagmorgen 22 mei 2009.
Op klokslag 11.04 uur begint de beklimming van de Alpe d'Huez voor mij. Ik had vooraf gezegd dat ik boven moest zijn in 80 minuten. Toen ik de klokken hoorde luiden dichtbij Alpe d'Huez was het 12.00 uur precies. En ik zat in bocht 6 voor de finish. Even dacht ik "dit wordt een toptijd van mij". Maar een paar seconden later wist ik "het is over....".
De extreme hitte van dat moment, 35 graden Celsius, brak mij op. Natuurlijk ben ik van nature geen klimgeit maar toch kwam ik gemakkelijk omhoog.

In de laatste vijf bochten ben ik nog vijf keer "doodgegaan". Steeds werd het plaatsje Alpe d'Huez groter en groter. Maar dan moet je nog het hele dorp door en finish je over de officiële Tour de France finishlijn.
Tijdens de hele tocht zie je overal Nederlanders staan die je omhoog schreeuwen en in het dorp Alpe d'Huez word je nog even 200 meter vooruit geduwd door een toeschouwer! Het was een fantastisch evenement. Mijn eindtijd van 1.45 is echter voor verbetering vatbaar....

Op het officiële Alpe d'Huez diploma staan onderaan twee hokjes waarin je een kruisje moet zetten. De één is natuurlijk voor fietsen maar de andere is voor... hardlopen! Misschien een idee voor de AC: Hunzerunners go to Alpe d'Huez ??

door: Henk Tjeerdsma

Als de mogelijkheid zich voordoet om de Alpe d'Huez te beklimmen, is de keuze niet moeilijk. Ik ben opgegroeid met de generatie Peter Winnen, Gert-Jan Theunisse, Steven Rooks en Hennie Kuiper. En laat net deze laatste ook het gezicht zijn van het georganiseerde evenement.

Het motto "meedoen is belangrijker dan winnen" geldt zeker voor mij. Eigenlijk is het jeugdsentiment. Jaren heb ik gekeken naar de uitzendingen van Studio Sport over de Tour de France en de beklimming van de Alpe was altijd speciaal. De Alpe d'Huez heeft als bijnaam "de Nederlandse Berg". De afstand is maar 13,8 kilometer maar telt 21 haarspeldbochten en is loodzwaar.

In maart van dit jaar heb ik mijn racefiets van zolder gehaald en de eerste georganiseerde trainingsochtend was dan ook direct mijn eerste training. Conditie had ik wel door het hardlopen.
De drie gezamenlijke trainingen zijn goed gegaan en onze groep is inmiddels een team geworden. Begin mei was de laatste gezamenlijke training. Nu wordt verwacht dat je op de dag zelf top bent!

Het evenement is van 20 tot en met 25 mei. Op vrijdagochtend 22 mei wordt de Alpe d'Huez beklommen. De groep bestaat in totaal uit 420 renners verdeeld over 21 groepen. Je gaat per groep omhoog. De organisatie van het evenement is uitstekend te noemen.
De snelste tijd van een toprenner is volgens mij 35 minuten. Dus als ik binnen 80 minuten boven ben, ben ik dik tevreden...

door: Hink Slagter

...en dan tekent zich de finish af tegen een horizon van statige gebouwen. De een nog mooier dan de ander. Veel gejuich en muziek. De laatste meters rollen onder mij door en ik passeer de mat:
DE VERLOSSING!!! In een vlaag van realiteitszin kijk ik op mijn horloge en zet de stopwatch stil. Na 3.58.11 is mijn lijden voorbij...

In december vorig jaar was ik op zoek naar iets nieuws. Nou hoort dat ook een beetje bij me. Zodra de nieuwigheid eraf is, heb ik een nieuwe prikkel nodig. Dat voedt me en houdt me scherp. Sinds ik in 2003 mijn loopcarrière ben gestart, heb ik diverse wedstrijdjes van 10 kilometer en halve marathons gelopen.
Het enige dat (qua afstand) rest, is een marathon. Jawel, ruim 42 kilometer voor je lol zo hard als je kan van A naar B en terug naar A. Die A werd dus Rotterdam op 5 april om precies te zijn.

Ik had zelf mijn schema gemaakt en daarin de trainingen van de loopgroep meegenomen. Want ja, die trainingen gaan gewoon door. De voorbereiding leek goed: uitbreiden van de omvang, trainen van de basissnelheid en mentaal aansterken. Want na 30 kilometer gaat je geest zich langzaam losmaken van je benen. En houdt dat dan maar eens bij elkaar.

Vijf april, half zes. Met een verhoogde hartslag en een bovengemiddelde adrenalinespiegel stond ik naast mijn bed. De avond tevoren had ik alles op alfabet door de kamer gelegd. Met van alles binnen handbereik voor onderweg en de rest in de tas op de achterbank toog ik met Erik Verkaaik naar het spannende Rotterdam. Mijn eerste marathon.

Na onze omkleedsessie in een ruimte voor "sub-sub-sub-toppers" (iedereen die denkt dat ie het binnen vijf uur haalt) vetrokken we naar de start. Na 1 spoorbrug, 6 zebrapaden, 28 verkeersregelaars en 1 rotonde kwamen we in het startgebied. Nu nog even inlopen...maar we moeten er nog 42!!
Eenmaal in het startvak viel de spanning weg. Waardoor? Wie zal het zeggen. Vast niet door Lee Towers die vanaf een hoogwerker "You'll never walk alone" zong voor alle lopers en omstanders. Door een gebrekkige geluidsinstallatie verstond ik alleen maar de eerste drie woorden. Niet erg bemoedigend.

Bijna drie minuten na het startschot kwam de meute in beweging. Ik had er zin in want ik had immers drie maanden getraind voorhet succes van deze ene dag. En iedereen die voor het eerst een marathon loopt, krijgt steevast van de trainer te horen "...geen tijd willen neerzetten maar gewoon genieten en uitlopen...".

Maar ja, waarschijnlijk zijn trainers de meest eigenwijze lopers in het peleton. Ik had getraind voor een tijd onder de 3.45, liefst onder de 3.40. Deze tijden leken me reëel op basis van de lange duurlopen, de tempo hardheid en de meest recente wedstrijden.
Maar ja, je hebt niet alles in de hand. Zeker niet tijdens je eerste marathon.

De eerste kilometers gingen geweldig. Zon, veel zon, veel publiek en veel lopers. Ik wilde lopen tussen de 5.05 en 5.15 per kilometer.
In de eerste helft zat ik daar regelmatig onder, zelfs een paar keer 4.50. Dat was niet zo handig. Ook merkte ik (te laat) het verschil in temperatuur tijdens de trainingen en nu. De afgelopen maanden had ik tussen de -5 en +5 graden getraind. Tijdens mijn rondgang in het Rotterdamse zag ik tweemaal een Seiko uithangbord die me wees op een "sub-sub-sub-tropische" temperatuur van 19 graden. En er was geen wind.

Naast mijn eigen drankvoorraad deed ik me tegoed aan alles dat mij door Extran en de kraan werd aangeboden. Tot 30 kilometer liep ik af op een eindtijd van 3.36. De kilometers voelden tot dan toe super. Geen vermoeidheid, geen pijntjes, helemaal niets.
Rond kilometer 29 wilde ik een gelletje uit mijn rugriem halen. Dat ging niet vanzelf. Na 200 meter op mijn rug hannesen, verrekte ik mijn nek. De pijn straalde uit naar mijn schouder. Na een dip van twee kilometer lang pakte ik de draad weer op.

Ergens in het Kralingse Bos, zo rond kilometer 34, kreeg ik ineens een dikke bobbel op mijn linkerbeen, vlak boven mijn knie. De bobbel had de vorm en de dikte van een wortel. De pijn trok van knie tot heup en weer terug. Ik kon niets meer dan voorzichtig wandelen. Na zo'n 100 meter verdween deze verdraaide spier als vanzelf en kon ik weer hardlopen.
Ik was hiervan mentaal aardig in de war geraakt en de bobbel liet zich de laatste zes kilometer zeven keer zien. Ik heb in die fase wel 16 keer gewandeld...

Tot overmaat van ramp ben ik ook nog over een kleuter op een fiets gestruikeld. Haar moeder dirigeerde haar over het zebrapad": "JAAAAH NU!! OVERSTEKUH MEID!!". En dat terwijl ze zelf bleef wachten, de trut.
Het meisje huilde maar had verder niets. En ik had weer een excuus om even te wandelen...
Al met al verloor ik de laatste zes kilometer veel mooie tijd. Van genieten was geen sprake, integendeel, ik smachtte naar de finish. En daar was die dan eindelijk...zes kilometer later dan gehoopt.

Er komt vast een volgende keer. Maar niet in Rotterdam. Ik heb meer met bos, heide, heuvels en strand dan met bruggen, viaducten, industrieterreinen en al het andere stadse.
Ook zal ik me beter voorbereiden, mezelf een reëler doel stellen tien kilo afvallen.

Hallo Hunzerunners.
 
Zo als jullie wel van ons gewend zijn, hier weer een een verslag van ons. Deze keer niet uit Egmond maar uit Zandvoort. Wij hebben daar de circuitloop gelopen.
 
Wij zijn vrijdag naar Zandvoort afgereisd, en daar hadden wij een huisje van Sunparks gehuurd. Het park ligt direct aan het circuit. Wij waren daar met familie , die ons zondag aan gingen moedigen. Zaterdag hebben wij de hele dag in Beverwijk  gelopen (Zwarte markt). We kwamen vol geladen weer in het huisje.En 's avonds heerlijk gezwommen en natuurlijk voetballen kijken.
 
Toen wij de volgende dag wakker werden scheen de zon heerlijk  naar binnen, dat zag er goed uit. Siebe en ik moesten om 7 over 1 starten,dus wij konden het nog rustig aan doen. Wij zijn wel al vroeg naar het circuit gegaan. want daar kom je niet vaak.
 
De startlocatie was vanuit de Pitstraat, dat was op zich al een hele belevenis, want daar kom je anders nooit. De supporters mochten overal staan of zitten,
Het was echt heel gezellig. Om 7 over 1 gingen wij van start, met nog 10000 andere lopers. Wij moesten 4.2 km over het circuit lopen, dat was erg zwaar je loop erg schuin en er zat veel hoogteverschillen in parcours. Wij kwamen door de tarzanbocht en Hunzerug. Van het circuit gingen we richting het strand. Het was echt schitterend, blauwe lucht, en we hadden de wind in onze rug. Na 8 km gingen wij van het strand af richting het centrum van Zandvoort. Weer zatten er veel klimmen in, en daar ben ik helemaal niet goed in. Maar over het algemeen hebben wij heerlijk gelopen.

Het was wel heel zwaar, maar een hele mooie loop. Veel mensen en muziek langs de kant. De laatste km ga je weer naar het circuit, om daar te finishen. Siebe en ik waren heel tevreden met onze tijd. Wij gaan volgend jaar zeker weer heen ,het was echt de moeite waard .

Groetjes van uit ZANDVOORT,
Siebe en Elly

door: Martin Verbree

Dit keer ben ik verstandiger. Weliswaar heb ik de avond voor Haren een feestje maar ik zorg ervoor dat ik nog in rechte lijn kan fietsen als ik naar huis ga. Optimale voorbereiding!
Als ik 's morgens wakker word, is dat ook mijn gevoel en alhoewel ik weet dat de problemen met mijn hakken ver van over zijn, heb ik toch het idee..... nou ja, we zien wel.
Natuurlijk vergeet ik me om half elf aan te sluiten bij Hink's kudde en ik vertek dus zelfstandig naar Haren. Ik voel me goed en hoop eigenlijk in de 1.30 te zullen lopen maar ja, mijn hakken. Ik heb ze bijna drie weken rust gegeven. Dat wil zeggen een paar langzame duurloopjes om in vorm te blijven maar verder niets.

In Haren is de sporthal snel gevonden en afgaande op het zacht geblaat om mij heen is de kudde van Hink groter dan verwacht. Al snel zie ik mensen die het uniform van de club aan hebben en ik sluit me bij ze aan.
Iedereen is in een opperbeste stemming en de geloftes tot topprestaties zijn dan ook niet van de lucht. Ik zelf laat wel een gewenste tijd vallen maar maak direct duidelijk dat gezien de toestand van mijn voeten dit wellicht geen sinecure zal blijken te zijn. Ik ben niet van plan mezelf een hak te zetten...
Ook Hink omkleedt zijn richttijd met allerlei verwijzingen naar de toestand van verschillende tenen en de min of meer gruwelijke details die daar bij horen. Vlak voordat ik de sporthal verlaat, neem ik een aspirine om de eventuele pijn in mijn hakken wat te onderdrukken. Op hoop van zegen dan maar.

Plotseling begint Marleen de kudde richting een gezamenlijke warming-up te blaffen en geheel tegen mijn natuur in drijf ik dit keer met de stroom mee. Het uiteindelijke resultaat is dat ik op juiste temperatuur naar de start loop.
Erik (niet die ene...) en ik zullen samen lopen en we spreken af om tussen de 4.10 en 4.15 te lopen. Het weer is goed en ik val bijna in het startschot. Gedragen door het mooie weer leggen we de eerste kilometer af in 3.50 en we besluiten direct een tandje terug te schakelen.
Gelukkig werkt deze Erik wél mee zodat ik niet weer in kilometer drie ten gronde wordt gericht. Het gaat fantastisch en de vijf kilometer lopen we binnen de 21 minuten.

Ik voel me goed en het is alsof ik geen hakken heb: ik zweef over de Drentse bodem als een bosnimf. Ik ontmoet lopers uit de halve marathon van Blijham en sluit aan. Dat gaat echter niet heel lang goed want de heren lopen sneller dan in Blijham en onregelmatiger. Ik word niet goed van de tempowisselingen en laat ze gaan.
Ondertussen word ik bijgehaald door Derk-Jan die, zo vertelt hij, onder de 1.30 wil lopen. Hij kijkt daarbij alsof dat mogelijk is en ik besluit ook hem te laten gaan. Hij zou mijn ondergang betekenen. Erik had dat blijkbaar al gedaan en ik loop een tandje lager tot we weer samen zijn. Het gaat goed en we lopen ongeveer een minuut onder mijn PR tijd van Blijham.

Het gaat fantastisch en zonder een spoor van vermoeidheid passeren we de 10 kilometer in 42.30; een 1.30-er zit er nog steeds in. Het stemt me tevreden en schouder aan schouder zweven we door het bos. We zijn op de helft en de andere helft ervaar ik niet als ver. We zijn er zo!
Plotseling zaagt er een pijnscheut door mijn hak en direct realiseer ik me wat voor een verschrikkelijke takke afstand een halve marathon wel niet is. Binnen een kilometer zijn mijn hakken zo groot als olifantspoten en schreeuwen om genade.
Ik geef bij Erik aan dat ik een tandje terugga omdat de situatie onhoudbaar lijkt. Hij snauwt mij toe dat ik zolang mogelijk bij moet blijven en geheel tegen mijn natuur in doe ik dat dan maar. Iedere stap is een krachtterm in mijn hoofd en ik weet niet hoe het verder moet.
Op 14 kilometer laat ik hem los en probeer wat langzamer te lopen en wat meer op mijn voorvoet te landen. Ik baal van het feit dat ik niet nóg twee aspirines heb genomen en langzaam maar zeker lopen de billen van Erik bij me weg. Als hij een meter of twintig bij me vandaan is, kom ik in een ander ritme met een iets langere pas. En door vooral van mijn voorvoeten gebruik te maken, lukt het me om Erik weer bij te halen.
"Nieuwe hakken?", informeert hij. Ik ga er vanuit dat cynisme hem vreemd is en leg het hem uit.

Op 16 kilometer begin ik het gevoel te krijgen dat mijn tenen links en mijn eeltbal rechts zijn vervangen door blaren en ik krijg het moeilijker. Ik vind de pijn bijna niet meer te harden en uiteindelijk zo rond kilometer 17 denk ik er opnieuw aan om Erik te laten gaan.
Alsof deze het aanvoelt, versnelt hij met een passerende man mee en laat mij staan alsof ik een paard van 36 ben waarbij ze net de hoeven hebben verwijderd.
Zijn enorme billen waar ik nu al 1 uur en 12 minuten tegenaan kijk, verwijderen zich opnieuw en nu definitief. Dat is misschien de enige winst van deze situatie...

Hij liet me gewoon in de steek, ik was gewoon een middel voor hem, ik beteken hem niets!!
Mijn zelfmedelijden bereikt op 18 kilometer het punt dat ik eigenlijk wil gaan opgeven. Ik blijf mezelf oppeppen en het lukt me zelfs om wat te versnellen. Als ik Onnen uitloop, zie ik Martin en Jan Koert staan. Ondanks de pijn weet ik lachend op de foto te komen. Jan Koert weet mij fijntjes uit te leggen dat ik gelost ben.... ALSOF IK DAT ZELF NIET WEET!!

Als ik ze voorbij ben, zie ik plots de weg omhoog lopen. Dat was ik even vergeten.
Erik had al gezegd dat er nog ergens een spoorbrug zou komen. Ik sleep me omhoog en mijn voeten gaan steeds zeerder doen. Ik denk aan de steeds korter wordende afstand en probeer uit te rekenen wat mijn eindtijd zal zijn. Een PR zit er nog steeds in en dus loop ik door. Nog een minuut of zes, zeven en ik ben er. Mensen in de Goelag-archipel konden ook niet opgeven en dus waarom ik nu wel... Kom op, doorgaan.

Als ik de 20 kilometer passeer, word ik blij. Ik ga het halen! Ik probeer mijn snelheid nog wat te verhogen en finish op 1.31.29, vier seconden onder mijn oude tijd. Toch nog een PR. De verrader staat lachend op mij te wachten, complimenteert me zelfs!!
Ik wacht nog wat mensen af maar de pijn in mijn voeten wordt zo erg dat ik besluit om naar huis te gaan. Als ik in de auto zit, doe ik mijn schoenen uit. Op beide voeten zitten blaren zó groot dat ze me direct weer aan het achterste van Erik doen denken...
Vol afschuw ril ik even... en ga naar huis.

Door: Elly Hoorn en Siebe vd Laan

Net als vorig jaar zijn wij weer een lang weekend naar Egmond aan zee geweest, om er te fietsen en een halve marathon te lopen. Wij gingen deze keer met 14 mannen en vrouwen er heen, waarvan er zaterdag 7 gingen fietsen: 38 km over het strand, van Egmond naar Ijmuiden en weer terug. Na een zware vrijdag avond moesten wij om 10 uur al starten. Het weer was deze keer heel gunstig, haast geen wind en het strand was behoorlijk hard, dus het fietsen was deze keer een makkie!

 Ik zelf [Elly] heb een dik PR gefietst, 20 min van mijn tijd er af. Wij kwamen met 1 vrouw(ik zelf) en 4 mannen van onze groep over de streep na 1uur en 51 min.  Dat zag er voor de volgende dag goed uit, geen last van vermoeide benen dacht ik. De zaterdagavond zijn wij met z'n allen naar de kroeg geweest, tot in de late uurtjes. Veel gedronken en gedanst, het was weer reuze gezellig. De volgende dag gingen er vier van onze groep een halve marathon lopen. Het weer was koud, en er stond een pittige wind. Siebe en ik moesten om 20 voor 1 starten, en de anderen 2 om 1 uur. Met nog een kater gingen wij van start. 

De eerste 3km moesten wij door het dorp, en daarna gingen wij het strand op. Dat viel tegen, de wind kwan van het zuiden, en het strand was mul, dus heel zwaar. Siebe liep heel lekker, maar ik kreeg last van blaren. Eerst mijn ene voet, en later mijn andere voet. Wij hebben 16 km samen gelopen. Mijn benen en voeten hadden het erg zwaar. Ik ben wat rustiger gaan lopen en zei tegen Siebe "ga jij maar je eigen  tempo lopen".  De laatste 5 km heb ik heel rustig aan gedaan. Ik wilde graag binnen de 2 uur 10 binnen zijn, maar het is weer niet gelukt. Bij de eindstreep stond Siebe mij op  te wachten. Ik had van mijn vriendin een fles champagne vlak voor de streep. Daar heeft Siebe mij ten huwelijk gevraagd. Ja wat zal ik nu hebben gezegd..... Wij hebben de champagne op gedronken.

Het was weer een heel geslaagd weekend!

Groeten Elly en Siebe.