Monnikenloop: twee "Hunzelaars" op Schiermonnikoog

Terwijl tijdens de afgelopen Zuidlaardermarktloop het ene clubrecord naar het ander sneuvelde en vele Hunzerunners weer boven zich zelf uitliepen hebben wij, Janke en Jan Herman, de eer van de club hoog gehouden tijdens de 7e

Berenloop, 2 november 2008

Berenloop Terschelling opnieuw feestelijk uitje

InleidingZaterdag 1 novemberZondag 2 november

Berenloop, 2 november 2008

30th INTERCONTINENTAL ISTANBUL EURASIA MARATHON

Vestingloop Bourtange

Door: Elly Hoorn

Vorig jaar hebben Siebe en ik de Holterberg gelopen en wij waren van plan om dat dit jaar weer te gaan doen. Maar omdat ik nog steeds een blessure aan mijn achillespees heb, hebben we besloten om deze zware loop toch maar niet te doen.
En dus hebben we gekeken naar een loop in de buurt. Zondags bleek er een loop in Bourtange te zijn met de afstanden 5, 10, 15 en 21 kilometer. Toen we 's morgens wakker werden, was het slecht weer. We twijfelden of we heen zouden gaan maar ook om de Hunzerunners te promoten zijn we er toch maar heen gegaan.
Aangezien we nog nooit in Bourtange waren geweest, was dit de kans om Bourtange eens te bekijken. Nadat we ons hadden ingeschreven, kwamen we Freddy Spreen ook nog tegen. Hij ging de 10 kilometer lopen.
Toen we van de sporthal naar de start liepen, kwamen we al een stuk over het parcours, allemaal keien en klinkers.... Ik dacht nog bij mezelf "waar begin ik aan?" Dit was zeker niet goed voor mijn achilles. Dan maar rustig aan, om twee uur was de start.
Het eerste gedeelte ging over klinkers en kinderkoppen. Freddy, Siebe en ik liepen de eerste twee kilometer gelijk op. Buiten het dorp kwamen we op een zandpad dat door de regen een modderpad was geworden. Vanaf daar gingen we ieder ons eigen gang. Anderhalve kilometer voor de finish kwamen we weer over die rotklinkers en kinderkoppen.
Maar toch waren onze tijden redelijk goed. Freddy is 10e geworden met een tijd van 45:25. Siebe is derde geworden (in 24:21) en ik ben zelf tweede geworden in 26:25.
We waren tevreden met onze tijden want het was best wel zwaar geweest.

Zuidlaardermarktloop 2008



Op de streep heb ik 20 minuten en 30 seconden. Een tijd in de 41 minuten zit er in. Ik krijg de indruk dat drank goed is voor een hardloper. Wat een geluk dat ik dat ontdek, dat kan de volgende keer veel beter!!
Ondertussen vind ik mijn nieuwe richtpunt als ik de De Millystraat inloop. Martin Boersma loopt een meter of 300 voor mij en ik neem mij voor "d'r op en d'r over". Dat valt niet mee. Eerst wordt het gaatje langzaam kleiner maar op het zeven kilometerpunt merk ik dat mijn benen zwaar beginnen te worden en dat ik ook wat snelheid kwijtraak. Ik snap niet waar dat van komt. Martin blijft een meter of 100 voor mij en dichterbij kom ik niet. Als ik richting de acht kilometer ga, voel ik de pap uit mijn benen verdwijnen. Ik krijg een tweede leven, wat een kans! Ik weet (althans voor mijn gevoel) te versnellen en zie plotseling de afstand beduidend kleiner worden. Richting het negen kilometerpunt kan ik hem met een nonchalante groet achter me laten.

De film van de vorige avond trekt aan mij voorbij en vol zelfverwijt schakel ik op naar Mach 5. Zo weet ik deze ramp af te wenden. Ik finish volgens mijn horloge in 41:50 minuten en Esther finisht op ruime afstand in 41:52. Ha! Mijn tijd is natuurlijk precies zoals ik verwacht had ruim onder de 42 minuten. Ik besluit straks maar eens een biertje open te trekken, je weet maar nooit waar het goed voor is.

Ik ontmoet Erik en Frans die respectievelijk een 38-er en een 39-er hebben gelopen. Prachtige tijden! Ik denk aan mijn hamstrings en ben blij dat ik niet met ze mee ben gegaan. Dan had ik waarschijnlijk weer de wedstrijd uit kunnen wandelen... Overigens dicht ik mijzelf geen tijd toe van onder de 40 minuten, laat dat duidelijk zijn.

Als ik thuis kom en naar het krat kijk, maakt mijn maag een vreemde beweging. Ik neem een slok water en weet dat ik veel meer voorlopig niet kan verdragen. Onder de douche kijk ik terug op een al met al heerlijke loop en ben ik tevreden over mijn tijd. Volgend jaar weer maar dan eerst een paar biertjes vlak voor de wedstrijd. Kijken of dat helpt!!!

Triambla off road triatlon, Ameland, 13 en 14 september 20088

www.tri-ambla.nl 

 

Sportieve groet, Rik de Haan

Groningen Stad Marathon, 21 september 2008

Groninger stadsmarathon 21 september 2008, gelopen door Ria van Dam. 2e

Natuurloop Meerwijck, 15 juni 2008

Eindelijk weer!!!! 

Na de wintercross in Schipborg 10 februari ging mijn achillespees blessure met ups- en downs. Ik werd behoorlijk onrustig toen ik bedacht dat ik een tijdje uit de running zou zijn dus nam mezelf voor om in elk geval de oefeningen en koelen van de pees trouw te doen. Nog steeds bleef het gaan en komen van de klachten. Wel wist ik dat er vooral op niet verharde wegen en na trainen met veel verschillende snelheden het erger was dan dat ik een eigen loopje deed op alleen verharde wegen en niet te veel versnelde. Na een korte periode van "rustig trainen" en toch maar een paar van die fantastische Bram Som sokken te hebben aangeschaft (alleen hoop je dat het snel winter wordt zodat de lange broek erover zit), had ik mezelf toch voorgenomen niet de 1000 meter te gaan lopen maar rustig een 10 km te lopen.


Stom als ik ben ging had ik niet nagedacht over natuurloop wel had ik iets van heuveltje gelezen maar die kun je ook even opwandelen. Zo ben ik toch maar naar Meerwijck gegaan in mijn mooie outfit (lange sokken en uiteraard een korte broek en shirt) ,chip gekocht is dit ook verder voor elkaar en even rustig ingelopen. Toen op het laatst nog even naar de auto om mijn jas in te doen en snel naar de start, rustig achterin gaan staan en wachten tot we mochten lopen. Het begin liep heel mooi tot het een onverhard pad werd maar wat schetst mijn verbazing ik had niet veel last dus ik heb hoop, die niet echt charmante sokken helpen in elk geval iets na nog eens een paar fantastische onverharde stukjes en het toch wel leuke"heuveltje"kregen wij daar een fantastische lading water op ons hoofd. Na de mat van de 5 km besefte ik dat het lopen best wel lekker ging dus ben ik lekker doorgegaan in dit tempo alleen de tweede keer het onverharde stuk was even zwaar want door de regenval werden sommige stukjes iets glibberig en dat blijft gevaarlijk uiteindelijk. Na de finish was ik blij dat ik gelopen had en de bruto tijd was ook gelukkig wel in de 54 minuten gebleven dus. Ik vond het wel een leuke loop ik denk dat ik hem zeker wel weer ga lopen en de organisatie was ook zeker goed!

Caroline

Halve marathon Zwolle, 14 juni 2008

Hallo Hunzerunners,

Eindelijk weer eens een verslag van Siebe en Elly. Zaterdagmorgen zijn wij in de auto gestapt op weg naar zwolle waar wij s'avonds een halve marathon gingen lopen. Nadat wij onze spullen in het hotel hadden gebracht, zijn wij Zwolle in gegaan, en hebben ons daar goed vermaakt. De start was om 20.15. Toen wij van onze hotel na de start liepen, vroegen wij ons af er nog bekenden zouden zien, en prompt kwam daar Martin Boersma de bocht omgerend. Hij had het erg druk, waarmee dat horen wij misschien nog wel. Om 20.15 ging het startschot; wij moesten drie rondjes lopen door Zwolle, het weer was goed, miscchien nog iets te warm, maar het was droog. Onderweg was er bijna na iedere kilometer live muziek, dus heel gezellig. Ons streven was om het onder de 2 uur te lopen. Na tien km zaten wij op 53 min dus dat zag er goed uit. Ongeveer 2 km voor de eindstreep kreeg ik kramp in mijn boven been, k...... dacht ik dat is niet best. Maar ik kreeg een goede behandeling van Siebe ,en kon na ongeveer 1 minuut de laatste 2 kilometer hervatten. Wij hebben het toch binnen twee uur gered: Siebe 1.57.19 en ik 1.57.20, shit Siebe toch weer sneller. Ps Martin nog bedankt voor de aanmoedigen.

Groetjes Elly en Siebe

Natuurloop Siddeburen, 26 april 2008

Fortis Marathon Rotterdam

YES! Doelen gehaald! Uiteraard ga je met een bepaald doel naar een wedstrijd toe, bij deze marathon had ik dus ook een aantal doelen om na te streven. Zo wilde ik heel graag onder de tijd van 4.15 uur komen, mijn pr stond op 4.16.06. Ook een doel was om niet te gaan wandelen, hoe beroerd ik me ook zou voelen. Verder wilde ik over de finish de burgemeester een hand geven, de vorige keer wist ik niet wie hij was en wat hij daar stond te doen.

En dan, na de finish, een grote wens om niet weer van die nare buikkrampen te krijgen en kotsmisselijk te zijn. En, - heel stiekem een heel klein wensje - om sneller te lopen dan mijn echtgenoot Gerrit zou doen of zijn pr van 4.13.55 uur te overrulen. 

De koptekst zegt het al, alle doelen gehaald! Alle goede dingen hebben vaak een keerzijde, Gerrit is te snel gestart en heeft zich kapot gelopen waardoor hij uit moest stappen bij 26 km., een grote teleurstelling natuurlijk.

De omstandigheden waren ideaal, een heerlijk zonnetje en een prima temperatuur van ongeveer 12 graden, verder een enthousiast publiek in een afwisselende omgeving. Zelf heb ik de hele tijd net even voor de pacers van 4.15 uur gelopen, hierdoor heb ik mijn tempo goed kunnen vasthouden. Uiteraard zijn er altijd zware momenten, zo gingen mijn voeten zeer doen, kreeg ik zere bovenbenen en werd ik jaloers op de mensen die liepen te wandelen, dit wilde ik eigenlijk ook wel.

Bij 26 km stond Gerrit mij op te wachten om te vertellen dat hij uit zou stappen, heel jammer op dat moment, maar ieder loopt toch zijn eigen race, dus verder. Bij het 40 km punt kreeg ik door dat ik Gerrit zijn pr kon halen, dus een kleine versnelling ergens van onder uit mijn tenen gehaald  en kunnen finishen in de tijd van 4.12.14.

Over de finish is het dan ook echt gebeurd, om onverklaarbare reden willen mijn benen me niet meer dragen, maar gelukkig zijn daar de trouwe EHBO ers die al naar mij uitkijken. Met mijn grijze haardos hoor ik ws bij een risicogroep. Met aan weerskanten een stevige arm om me heen strompel ik naar de burgemeester, want die zal en moet ik een hand geven. Dit lukt. Verder ben ik voor het eerst niet kotsmisselijk, zou dit komen door de adviezen op gebied van voeding en drinken die ik van Saskia gekregen heb? Ook de buikkrampen blijven weg, wat een verademing.

Zo is het toch veel meer nagenieten, het lijf is wel stram en stijf, maar niet echt pijnlijk. Het volgende doel is hiermee ook gelijk gesteld. De eventuele volgende marathon loop ik niet meer op tijd, maar alleen voor de fun, want sneller dan deze tijd lukt me beslist niet meer

Halve marathon van Haren

Nog vol goede moed, ik zou hem toch zeker onder de 2 uur lopen (dacht ik) ging ik van start. Ik weet van mijzelf dat ik niet te snel moet starten dus dat was al mijn eerste fout.

Mijn hartslag was en bleef maar hoog. In de 50-bunder kwamen Ria en Gerrit mij voorbij snellen, daar gaat m'n tijd dacht ik.

Een straffe tegenwind zorgde ervoor dat ik nog meer moeite met mijn hartslag kreeg, na 10 km dacht ik aan stoppen, gedachten als ik kan niet meer, ik ga lopen, wat een roteind nog gingen door mij heen.

Dan die bordjes die aangeven hoe veel km nog..er leek geen eind aan te komen. Wat een verschil met Terschelling waar ik over het eiland vloog voor mijn gevoel.

Onderweg met nog 6 km voor de boeg zag ik verschillende -meest- mannen wandelen:), lag het dan niet alleen aan mij?

De laatste kilometers leken eindeloos maar de man met de hamer heeft er niet voor gezorgd dat ik ging wandelen.

Lag het nu aan het feit dat ik geen energie-reep bij me had? Er alleen water was onderweg, ik weet het niet. Volgende keer beter denk ik maar. 

Nu de hele avond en morgen heerlijk niks doen en misschien bedenken wanneer ik de volgende halve ga doen. 

Anneke van der Leest

Westerborker Survival Run

"Glibberen en glijden in Ekehaar..."

Vier maanden lang trainen om in januari en februari je "maximale vorm" te presenteren in een wedstrijd. Als loopgroep hebben we de 5e Broekstrekerveldloop gekozen als "ijkpunt". Een alternatieve loop.

Eenmaal aan de start konden we allemaal ons slagveld overzien. Modder, modder en nog eens modder. Enfin, de start was daar. Maar liefst 10 Hunzerunners gaven "acte de presence":
Tieme, Dustin, Rolanda, Ria, Martin V. (die van de Amelandrun), Klaas, Tienco, Jaap, Gosse en o.g. waagden zich aan de start.

Het was een parcours van 1740 meter (voelde als 3 km). De start was in de regen en na een paar seconden voelden mijn voeten nat. Bah... natte sokken. Na ca. 200 meter had ik niets meer droog en mijn gevoelens bij de start waren verbleekt door de harde werkelijkheid. Prachtig.... strijden tegen de elementen van de natuur. Wind, aarde en regen (de zon liet het afweten).
Na ruim een kilometer begon mijn kuitblessure weer op te spelen. Ik had expres het tempo wat laag gehouden, tevergeefs. Nog voor ik het eerste rondje had gedaan overwoog ik uit te stappen. Ik moet per slot van rekening ook nog trainingen geven. Een beetje voorzichtigheid was geboden. Maar dan komt de ware lopersmentaliteit uit de kast: "wat nou, opgeven?"

Het was m'n eer te na om uit te stappen hoewel dat bij nader inzien een betere keuze was geweest. De vier ronden erna waren killing. Glibberen en glijden, dat was het. Ik had er moeite mee in sommige bochten niet m'n evenwicht te verliezen en uit de baan te vallen. Of je ging dan in de sloot, of in het prikkeldraad. Op het eind van mijn derde ronde werd ik voorbij gestevend door de latere winnaars.
Ogenschijnlijk soepel lopend vlogen ze me voorbij. Ik gaf vrij baan en een oprecht "dankjewel" van de kampioenen waaide weg in de wind. Een enkele keer zag ik een collega-Hunzerunner. Daar waar de paden elkaar raakten zag ik Martin en Klaas in de voorhoede. De dames hadden de race van de dag; Ria glunderde van oor tot oor. Dit was haar ding. Voor Rolande was dit haar eerste veldloop sinds haar kindertijd.
Eindelijk het laatste rondje. Nog slechts 1740 meter. Waar heb je het over... In de moed der wanhoop heb ik m'n laatste energie verzameld. Uit alle donkere hoeken van mijn vezels schraapte ik de laatste ATP en Creatine bij elkaar om met het hoofd omhoog over de finish te komen. En dat Lukte. De tijd is me ontgaan; ergens rond de 50 minuten. Ik was blij dat ik er was. Ook de andere Hunzerunners hebben het als zwaar ervaren. Al met al was het een goed georganiseerde loop met een leuk deelnemersveld en een gerenomeerde speaker: Harm Noor.
Volgend jaar weer? Ik wacht eerst de weersverwachting af... Ik ga straks weer even ijsen en op tijd op bedje. Dinsdag ben ik weer van de partij.

Met vriendelijke lopersgroet, Hink

Halve marathon van Egmond, 13 januari 2008

Hallo Hunzerunners,

Vrijdag morgen zijn wij, Siebe en Elly, met vrienden naar Egmond aan zee vertrokken om daar weer een zwaar weekend tegemoet te zien. En zwaar was het! Wij gaan ieder jaar daar zaterdags een strandrace doen van 38 km op de moutainbike, en zondags de halve marathon lopen. Toen wij zaterdag morgen de gordijnen open deden op de vijfde verdieping van ons appartement zagen wij dat de harde wind uit de verkeerde hoek kwam; hij kwam uit het westen, en dat betekende voor ons dat wij heen en terug tegenwind hadden.  Om half 1 was de start  en er gingen 3000 deelnemers van start. Over het strand richting Ijmuiden waar het keerpunt was, om vervolgens weer door het mulle zand terug te keren naar Egmond aan zee. Het was heeeeeel zwaar . Toen wij over de finish kwamen waren wij helemaal kapot. Wij konden  haast niet meer lopen, maar we hebben het gehaald. Siebe deed dat in 2.07.15 en ik in 2.25.32.  

De volgende dag voelde ik mijn benen nog goed en dacht dat word heel zwaar vandaag. De wind kwam nu uit het zuiden, windkracht 6/7. Om half 11 vertrokken ze voor de 10.5 km, dat konden wij mooi van ons balkon bekijken, want wij keken op de start en finish. Siebe en ik moesten om tien voor een starten, dus liepen wij om twintig voor een naar beneden en konden direct starten. Na drie km kreeg ik weer last van mijn knie dus net voor wij het strand op moesten. Ik zei tegen Siebe loop jij maar verder ik stop er mee. Maar ik ben niet naar Egmond gekomen om niet te lopen dus na een poosje probeerde ik het weer, ik ging heel rustig lopen en dat ging. Op het strand zag ik Siebe ongeveer 150 meter voor mij lopen dus die liep ook niet hard. Het strand was op vele plekken erg zacht en ik liep ook veel door het water dus natte voeten. Toen ik van het strand af kwam liep Siebe vlak voor mij dus even op mijn tanden bijten en vol uit. Toen ik bij Siebe kwam vroeg ik ''gaat het'' hij keek raar op, hij dacht dat ik gestopt was. Siebe had veel last van zijn boven benen. Wij hebben ongeveer 4 km samen gelopen toen had ik het gehad alles deed zeer, ik ben toen heel langzaam verder gaan lopen en Siebe ging vooruit . Maar wij hebben de finish gehaald en dat was ons streven. Het waren geen snelle tijden maar dat vonden wij niet erg. Ieder jaar doen wij weer mee, ik hoop dat er volgend jaar ook meer Hunzerunners meedoen want het is echt de moeite waard. Nu ga wij eerst maar eens goed uitrusten .

Groetjes Siebe en Elly  

Ploeg VEC