• Clubrecords
• Wedstrijdtips
• Annermarktloop 2008
• Uitslagen 2008
• Uitslagen 2007
• Verslagen 2008
• Verslagen 2007

Berenloop Terschelling opnieuw feestelijk uitje

Inleiding

Het is  het feest der herkenning, de aankomst van de boot in de haven van Terschelling. Opnieuw veel volk op de been, boerenkapels ter feestelijke opluistering en veel vlagvertoon, héél veel vlagvertoon.  Het sfeertje is gelijk weer als vanouds.  We worden opgewacht door Fedde de Boer, die als trouw supporter opnieuw van  zijn belangstelling  laat blijken. 

We zijn met z’n achten gekomen, met de boot van 9.10 uur:  Clara Klinkers,  Hennie Brouwer,  Eric van Oosterhout en Adriaan Bennen en dit persoontje  zullen de strijd aangaan,   ondersteund door  wederhelften,  Om kwart over zeven in alle vroegte gezamenlijk vanaf de Kromkampen in Annen vertrokken, op weg naar …….. ja naar wat?   Een leuke onbezorgde  vakantieachtige dag?  Daarvoor eerst  even terug naar de "day before".

Zaterdag 1 november 

Veel gedachten zijn er de laatste dagen door mijn hoofd gegaan. Zal  het wel echt gezellig gaan worden?  De  `club`   is een mix van  (oud-) collega’s  (Adriaan Bennen, Eric van Oosterhout) enerzijds  en lopers van Anner loopgroep Hunzerunners (Clara Klinkers, Hennie  Brouwer) anderzijds.  Allemaal leuke vlotte mensen, buiten alle twijfel, maar dan nog …  zal het direct leuk gaan “klikken”?    En dan Fred Snoep, mijn vaste  sparring partner,  tijdens eerdere edities van de Berenloop. Hij is er niet bij,  moet met pijn in het hart verstek laten gaan door malheur aan de achillespees.  Altijd een smaakmaker, die Fred. En Joop Veldthuis,  oud collega, en ook altijd van de partij, niets van gehoord, heeft ook lichamelijk ongemak gehad, zullen we elkaar nog zien?  

Het zal hoe dan ook anders zijn dan anders, ongetwijfeld.  Zullen de “nieuwkomers” dit goed kunnen maken?  

En dan mijn eigen inzet. Wat ga ik doen, wat wil ik?  Vooral een leuke dag hebben en de prestatie op de tweede plaats?  Of toch gaan voor het ultieme doel, een verbetering van mijn eigen  p.r.?  De verleiding is groot, voor het laatste te gaan. Ik voel me al weken lang in topconditie, het ene p.r. na het andere sneuvelt, en de gretigheid wordt alleen maar groter.  Meer is nooit vol ……, zoals mijn schoonvader placht te zeggen.  

Waar heb ik dit aan te danken? Inmiddels toch ruim  58 en dan deze explosie van fysiek “geweld”?   Mijn gedachten dwalen verder, naar de Hunzerunners.  Over Hunzerunners  gesproken……  Wat een fantastische club, vorig jaar september opgericht  onder de bezielende leiding van Hink Slagter.  Veel aarzeling om me aan te sluiten. Ik deed mijn eigen rondjes en  dat was genoeg  (dacht ik).  Toch heb ik mij laten overhalen – met dank aan Clara Klinkers. Er ging een nieuwe wereld voor mij open…… Waar was ik,  o ja, de verklaring voor mijn “booming”prestaties?  De trainingen bij Hunzerunners natuurlijk!   

Veel Hunzerunners zullen er morgen zijn, veel bekenden, veel gepraat, veel gezelligheid.  

Waar zeur ik toch over, zal het wel goed komen?  Het wordt hartstikke leuk! 

Zondag 2 november 

 We staan in de startblokken.  Erik Verkaik – onze Hunzerunner-fotograaf  -  schiet zijn plaatjes vanuit een  gevaarlijk hoog gekozen positie  -  het is nevelig ( de speaker waarschuwt, dat het op het strand ronduit  mistig is), de sfeer is onovertroffen.  Eric en Adriaan kiezen hun posities, verder veel Hunzerunners, ik tref Janke van Es,  Hink Slagter, An Bierman, Martin Boersma,  Jan Koert Schipper en vele anderen.  

Dan de scheepshoorn. De meute zet zich langzaam in beweging, we staan nogal achter aan en dan duurt het lang voordat de startmat is bereikt. Over en weer worden nog even succeswensen uitgewisseld.  Een laatste groet  en dan gaat het geweld echt beginnen.  

De eerste kilometers voelen goed aan. Ik passeer veel, heel veel lopers, en dat geeft vleugels. Dat is toch het voordeel als je achter in het peleton van start gaat.  Op naar Midsland, oostenwind, dus eerst de wind tegen, maar dat is niet erg. Belangrijk is dat diezelfde oostenwind  er straks voor  zal zorgen, dat het laatste zware stuk over het strand met de wind in de rug gelopen kan worden.  

Bij Midsland  en de daarachter gelegen dorpjes  staan de eerste  supporters, buren, bekenden,  ons toe te juichen, mét Aa en Hunzevlag.  Het zal koud zijn om  aan de kant te staan, de kragen staan hoog op,  mutsen en sjalen ontbreken niet.  Onze wederhelften hebben een fiets gehuurd, en zien daardoor kans om ons op verschillende strategische plekken aan te moedigen.  

De zon breek voorzichtig door en op het strand merken we zelfs enige warmte daarvan. Hoe zou het met Adriaan en Eric gaan?  Adriaan is natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen, die is toch een klasse apart. Maar ook over Eric maak ik mij geen illusies. Hij is een stuk vóór mij van start gegaan en is toch wel goed voor een eindtijd – zo schat ik in  - van 1.45 a 1.46.   Niet in te halen. Ook niet proberen. Of….. het moet al zijn, dat hij  zich te veel laat ophouden door de vele babbeltjes die hij zo graag links en rechts mag maken met vrienden en bekenden. Dat is mijn enige houvast. 

Het strand is geweest en via de duinen komen we op de longway, de laatste fase van zo’n  5  tot 6  af te leggen kilometers. Tot dusver is het allemaal crescendo gegaan, maar nu gaan de kilometers toch zwaarder worden.  Tot mijn verbazing kom ik  Clara Klinkers achter op.  Clara is in de loopgroep standaard iets sneller dan mij en dit was dus niet echt te verwachten.  Hoe komt dit.   Clara schrikt op……   dit moet niet, hoor ik haar denken en prompt schakelt ze naar de hoogste versnelling.  Ze laat zich van haar sportieve kant zien en mede dank zij een   `kom op`Tieme`  lukt het mij mijn achterstand op haar tot zo´n 10 meter beperkt te houden.   De laatste aanmoedigingen krijg ik van Joop Veldthuis, die  mij   de laatste paar kilometers  inhaalt. Gezamenlijk lopen we naar de eindstreep, moe maar zeer voldaan.  

Ervaringen worden uitgewisseld, mooie loop, mooie eindtijden. Voldoening en tevredenheid alom.  In Harlingen eten we.  Joop,  Ditie, en  Arjan Veldthuis en partner,  zijn  bij onze club aan komen schuiven en daar wordt het nog hééél gezellig met z´n allen…….         

Tieme.

Oh, wat is dat toch vroeg opstaan op de vrije zondagmorgen. Om 6.30 uur gaat de wekker, want om 7.10 uur moet ik bij Ina(Boer) zijn. Vandaar vertrekken we samen met Clara en Henk( echtgenoot Clara) en Tieme en Aleida( echtgenote Tieme). Zoals wel vaker speel ik even met de gedachte de boel de boel te laten, me om te draaien en verder slapen. Maar nee, hop, in de kleren, want het is toch wel gezellig samen met wat mede-hunzerunners op pad. Bovendien is het op Terschelling wel heel mooi lopen, weet ik uit ervaring.

Ina en ik stappen bij, jawel, onze eigen burgemeester in de auto. In het vervolg noem ik hem Erik. Ook Adriaan, collega van Erik, rijdt mee. Om 9.10 uur vertrekt de boot naar Terschelling. We stoppen onszelf op de boot nog vol met koolhydraten en koffie. Schijnt ook goed te zijn voor een goede prestatie volgens Adriaan. Om 11.00 uur komen we op Terschelling aan. Hink staat, als een echte leider, ons al op te wachten. Leuk!. We gaan naar het pension wat An( Bierman) heeft geregeld. Echt perfect, vlak bij de start en koffie en thee staat voor ons klaar. An, bij deze nog heel erg bedankt! Volgens mij moeten we als club dit pension maar gaan sponsoren, om er vaker gebruik van te kunnen maken met de Berenloop. En dan nog heel wat meer hunzerunners zover krijgen dat ze daar gaan lopen. 

Vlak voor de start lopen we nog wat warm met elkaar. We komen Mirjam Bijlsma nog tegen, die vraagt of één van ons nog een sportbeha over heeft. Die van haar ligt thuis nog op de verwarming. We kunnen haar niet helpen, maar deze handicap heeft haar niet belemmerd om wel een heel snelle tijd te lopen, 1.21. Ongelooflijk. 

Om 13.00 uur is de start. Ik zet mijn muziek op, gps aan en heb er echt zin in. Wat een leuke sfeer is het daar toch! Volgens het schema van Hink mocht ik niet harder dan 12,3 km/uur om binnen de 1.45 te finishen. De gps is wat dat betreft wel een uitkomst voor mij, want als ik er niet op kijk ga ik er in het begin altijd als een speer vandoor. Dus ik moest me echt inhouden en dat loopt wel heel ontspannen. Na een tijdje haalt een klein groepje mij in die iets sneller lopen, waarbij ik toch maar aanhaak, want het loopt zo lekker.  

Na ca. 13/14 km moeten we een duin op om bij het strand te komen. Jemig, die is wel echt hoog. En ook het weer na beneden gaan is erg zwaar. De rem moet er wel op, want anders ga je zeker tegen de vlakte. Het strand loopt wel wat zwaar, maar wel wind in de rug. Dus het is te doen, hoewel ik dan wel even een inzinking heb. Toch maar even gas terug om ná het strand niet in te kakken. En dat heeft geholpen. De laatste 6 km ná het strand is wel wat vals plat her en der, maar ik kon goed herstellen en heb echt lekker gelopen. Ook geen inzinking bij kilometer 18, zoals je zo vaak hoort en ik zelf ook wel ervaren heb. Ik verbaasde mezelf met mijn tijd van 1.41. Ben best trots op mezelf. Snel douchen met Ina en Clara en dan snel weer naar de boot, die we net op tijd halen. 

Maar wel gezellig met elkaar en Erik en Adriaan en nog enkele collega gemeente-ambtenaren gegeten. Wat een humor heeft die Erik, die kun je wel hebben als burgemeester.

Een vermoeiende, maar wel erg leuke dag gehad.  

Henny

Door: Ria van Dam-de Haan

Dit is voorlopig mijn laatste verslag van een marathon, want ik heb het echt wel even gehad. (het lopen van de marathon in Groningen vlak voor deze marathon was uiteraard niet zo’n verstandige keuze) Deze loop was zwaar, mede door het erg slechte weer. De start was op de brug over de Bosporus, die het werelddeel Azië met Europa verbind. Het had mooi kunnen zijn, maar door de regen was het een grauwe bedoeling en de wind maakte alles niet vrolijker.  Door de hoosbuien kon het regenwater niet weg, wat gedurende de hele wedstrijd een ondergelopen parcours gaf. Soms konden we niet om de plassen heen en moest je tot je enkels door het water. Bij 30 km heeft de man met de hamer mij neergemaaid, ik had geen verweer tegen de pijn in de bovenbenen en vermoeidheid, ook voelde alsof de spieren in de kuiten op afscheuren stonden. Dan is het dus nog een aardig eind strompelen naar de finish. Toch heb ik nog wel iets om me heen kunnen kijken, zo waren de waterposten wel leuk. In het begin stonden de vrijwilligers nog wel klaar om de bekers water aan te reiken, maar later niet meer. Mochten we het zelf  pakken en openmaken, dat scheelde hun weer een poosje in de regen staan. Op het laatst waren er zelfs helemaal geen vrijwilligers meer, maar dat gaf niet, we hadden genoeg aan het regenwater, mond open en slikken was voldoende. Energiedrank was er niet, wel soms verpakte suikerklontjes. En ja, ook die lagen in de regen. Dus de klontjes met verpakking en al voorzichtig in je mond stoppen, de suiker laten smelten en de papierrestanten uitspugen. Gaat best hoor!

Bij 40 km haalde Gerrit mij in, ik kon niet aanhaken want de finish was bovenop een heuvel,  balen dus. Strompelend kwam ik aan, liet me op een stoel vallen en kon wel huilen van pijn en teleurstelling, maar na een paar minuten was dat wonderlijke eerste herstel er al weer, dan overheerst snel het iets tevreden gevoel van het gehaald hebben. Bussen bij de finish (zonder gordijnen) deden dienst als kleedruimte. Het was niet makkelijk om al die druipende kleding uit te krijgen, Turkije is toch wel islamitisch, dus in je blootje staan vond ik daar eigenlijk geen optie. Friemelen dus maar, al klappertandend van de kou en een kletsnat lijf.

Op dinsdagavond zijn we thuis gekomen en toen hebben we de uitslagen pas kunnen bekijken. Ik ben eerste geworden in mijn categorie van 55+ in 4.11.55.  Dat gaf een enorme oppepper. Wat ontzettend jammer dat ik niet op het erepodium heb gestaan, want daarvoor wil ik alles best nog een keer meemaken, denk ik nu, uitgerust zittend op een stoel. Naar de looptraining hoef ik voorlopig ook nog niet, want met een paar behoorlijk geïrriteerde achillispezen is het rusten geboden. Dus tot over een poosje, nu heb ik lekker de tijd om eens goed rond te neuzen naar leuke ( marathon)loopjes voor in de toekomst

door Martin Verbree

Ik word wakker en weet meteen wat er mis is. Mijn lijf is nog bezig de drank van gisteren uit te zweten en ik moet straks een wedstrijd lopen. Het is kwart over acht en ik kan nog een uurtje slapen. Ik besluit dat dát het verschil dan maar moet gaan maken en draai me nog eens om. Ik kan mijn draai echter niet goed vinden en even later hoor ik de eerste voetstappen. Het is de jongste en dus moet ik haar verleiden bij mij in bed te stappen anders moet ik er nu al uit. Was dat vroeger gee... ach, laat ook maar.
Ze vraagt of ze naar beneden mag en na een vruchteloze poging van mijn kant de executie nog wat uit te stellen, besluit ik er dan toch maar uit te gaan en mij maar eens stevig koud af te douchen alvorens me aan het warme water over te geven. Overgeven is misschien ook niet zo'n slecht idee en ik neem mij voor niet aan de wedstrijd mee te doen. Stom, stom, stom. Volgend jaar dan maar en dan een betere voorbereiding.

Als ik onder de douche vandaan kom, ziet de wereld er weer heel anders uit. Mijn natuurlijke kracht en veerkrachtige tred zijn helemaal terug evenals mijn meebuigzame karakter: ik besluit de wedstrijd wél te gaan lopen en blij te zijn met een tijd onder de 44 minuten. Nou ja, onder de 43 zou ook mooi zijn. Om half elf stap ik in de auto en denk nog even terug aan de Annermarktloop. Daar heb ik mij zelf aan de zijde van Erik ten grave gedragen. Ik moet Erik mijden als de pest, zoveel is mij wel duidelijk want anders kan ik mijn hamstring er net zo goed met mijn blote handen uitscheuren.

Als ik de kinderen heb weggebracht (Ieneke zit te dikdakken in Barcelona en ik sta dus overal alleen voor) loop ik in een sukkeldraf naar de start. Shit, wat zijn er veel mensen op de wereld en waarom willen ze hier allemaal tegelijk meedoen aan een loopje. Met mijn vriendelijke voorkomen en ellebogen bereik ik veel begrip en ik weet mij redelijk naar voren te werken.

Dan de start. Rustig beginnen en dan maar zien. De eerste kilometer in vier minuten en de tweede ook. Dat gaat goed en ik voel mijn hamstrings niet. Nou ja, Erik is ook in geen velden of wegen te bekennen. Na een tijdje ontwaar ik in de verte het geluid van Klaas Vrieling en ik besluit dat als richtpunt te gebruiken. In een rustige cadans passeer ik mensen en maak het gaatje langzaam kleiner. Ik passeer ondertussen Esther Ezinga en deze weet mij nog even te motiveren. Vlak na het vier kilometerpunt loop ik Klaas voorbij en moet ik op zoek naar een nieuw richtpunt.
Op de streep heb ik 20 minuten en 30 seconden. Een tijd in de 41 minuten zit er in. Ik krijg de indruk dat drank goed is voor een hardloper. Wat een geluk dat ik dat ontdek, dat kan de volgende keer veel beter!!
Ondertussen vind ik mijn nieuwe richtpunt als ik de De Millystraat inloop. Martin Boersma loopt een meter of 300 voor mij en ik neem mij voor "d'r op en d'r over". Dat valt niet mee. Eerst wordt het gaatje langzaam kleiner maar op het zeven kilometerpunt merk ik dat mijn benen zwaar beginnen te worden en dat ik ook wat snelheid kwijtraak. Ik snap niet waar dat van komt. Martin blijft een meter of 100 voor mij en dichterbij kom ik niet. Als ik richting de acht kilometer ga, voel ik de pap uit mijn benen verdwijnen. Ik krijg een tweede leven, wat een kans! Ik weet (althans voor mijn gevoel) te versnellen en zie plotseling de afstand beduidend kleiner worden. Richting het negen kilometerpunt kan ik hem met een nonchalante groet achter me laten.
Ik probeer nog wat snelheid te winnen en heb het idee als een kogel door de wijk te schieten. Ik voel me geweldig. Nog 100 meter en plots hoor ik een toeschouwer roepen "Kom op Esther, loop die twee kerels er ook nog even uit". Ik vind dat sowieso een "K" advies maar de naam Esther doet mij besluiten dat dát ook nooit kan en mag gebeuren!
De film van de vorige avond trekt aan mij voorbij en vol zelfverwijt schakel ik op naar Mach 5. Zo weet ik deze ramp af te wenden. Ik finish volgens mijn horloge in 41:50 minuten en Esther finisht op ruime afstand in 41:52. Ha! Mijn tijd is natuurlijk precies zoals ik verwacht had ruim onder de 42 minuten. Ik besluit straks maar eens een biertje open te trekken, je weet maar nooit waar het goed voor is.

Ik ontmoet Erik en Frans die respectievelijk een 38-er en een 39-er hebben gelopen. Prachtige tijden! Ik denk aan mijn hamstrings en ben blij dat ik niet met ze mee ben gegaan. Dan had ik waarschijnlijk weer de wedstrijd uit kunnen wandelen... Overigens dicht ik mijzelf geen tijd toe van onder de 40 minuten, laat dat duidelijk zijn.

Als ik thuis kom en naar het krat kijk, maakt mijn maag een vreemde beweging. Ik neem een slok water en weet dat ik veel meer voorlopig niet kan verdragen. Onder de douche kijk ik terug op een al met al heerlijke loop en ben ik tevreden over mijn tijd. Volgend jaar weer maar dan eerst een paar biertjes vlak voor de wedstrijd. Kijken of dat helpt!!!

Vrijwel gelijktijdig met de start van de “dag van duizend” viel er ook op Ameland een startschot. Atleten spoeden zich in looppas naar de Waddenzee waar een erg verfrissende duik in het zilte water plaatsvindt.

Dit alles is het decor van de Tri-Ambla, een off road triathlon met de volgende ingrediënten:  1 km zwemmen in de Waddenzee, ca 35 km op de mountainbike over strand, duinen, polder en bos met als afsluiting een 12 km loop over weer de duinen, bos en strand.   

Op de zaterdag was er een EK met nationale en internationale toppers. Ik was die dag vrijwilliger op het parc fermee bij zwemonderdeel en bij de finish in het dorp Nes. Dit betekent om 08.00 aanwezig op de dijk bij de veerhaven, in kou en krachtige wind. Boeiend om te zien hoe deze toppers de onstuimige golven naast de veerhaven de baas zijn en met volle snelheid op de fiets springen. Toen alle zwemmers vertrokken waren naar Nes bij de molen alwaar een tweede wisselzone is ingericht, hier wordt de fiets aan de kant gezet en de loopschoen aangetrokken. Uiteindelijk werd de 50 jarige!! Rob Barel Europees Kampioen in een tijd van 2h37. Ik heb een leuke en gezellige dag gehad die werd afgesloten met een pasta buffet voor de vrijwilligers en atleten.

Op zondag was mijn grote dag, vroeg op gestaan en onderweg naar Nes. De wind was een beetje afgenomen zodat de schuimkoppen op het wad verdwenen waren. Ik heb mij ingeschreven voor de L variant (1000m zwemmen, 36km fietsen en 12km lopen), er is ook een M variant(500-24-6). Na het startschot het frisse water in (16 graden) de golven zijn toch echt hoger als je er midden in zit, met een tijd van 26.30 minuten heb ik een redelijke prestatie geleverd. Het water uit, omkleden, wetsuit uit, op de fiets voor de 35 km over zeer gevarieerd terrein. De route voert door het Nesser bos voorbij het vliegveld van Ballum in de richting van de vuurtoren, ik had de vaart er redelijk in met de matige/krachtige oosten wind in de rug. In de buurt van Hollum de duinen over voor een helse rit over het Noordzee strand, alles wind tegen….. Dit  is een stuk van ongeveer 12km tegenwind, een ongelukkige bandenkeuze met als resultaat een beroerde fietstijd. Fiets neergezet snel iets gegeten en begonnen aan de twee loopronden van 6 km. Het eerste vlakke ging redelijk, bij het bos aangekomen gaat het parcours omhoog en omlaag hier voelde ik een opkomende pijn in de rechter hamstring, even rustig aangedaan en weer verder. Het strand over en dan de duinen weer omhoog, hier kwam de hamstring weer in beeld, er schoot kramp in. Vijf minuten gewacht en toen het besluit genomen om naar de finish te wandelen en de laatste ronde niet meer te vervolmaken.

Jammer!! Maar soms moet je verstandig zijn, het fietsen tegen de wind heeft te veel kracht gekost.

Al met al een leuk weekend en volgend jaar sta ik weer aan de start!!

Nieuwsgierig geworden? Er is een mooie site van de organisatie met foto’s en video verslagen. www.tri-ambla.nl 

 

Sportieve groet, Rik de Haan

Groninger stadsmarathon 21 september 2008, gelopen door Ria van Dam. 2^e bij de categorie vrouwen 55+ en een PR in 4.05.14. 

In oktober heb ik een marathon gepland, mijn loopschema gaf aan dat ik deze zondag een 33km duurloop moest doen. Dit kon dus mooi tijdens de marathon van Groningen. Volgens het stratenplan kon ik bij 28 km  doorsteken en zo na ongeveer 33 km bij de finish zijn. Als het helemaal niet ging kon ik nog altijd uitstappen bij de halve marathon.

Dit was van te voren althans mijn redenatie, de werkelijkheid is altijd anders. Relaxt aan de start, het lopen ging lekker. Bij de afzwaai van de halve marathon is er  nog geen noodzaak om te stoppen,  bij 28 km ging het nog steeds prima, dus waarom niet gewoon doorgaan! Alleen al die verhipte bruggen, wat zijn die toch zwaar om op en af te lopen. Het ging goed tot 30 km, de bovenbenen gingen pijn doen en een klein stemmetje vroeg of het wel verstandig was wat ik aan het doen was. Maar toegeven? Toen niet meer, het is dan nog maar 12 km.

Van de omgeving zie ik niet veel, ik ben te veel bezig met mijzelf. Want het werd vechten, maar mijn tijd - en nog belangrijker -  mijn hartslag bleven goed, maar iedere stap voel je bewust. Bij het 40 km punt is er weer wat publiek, dan is het nog ruim 2 km doorbijten, proberen er een beetje toonbaar uit te zien. Dat viel niet mee want de bovenbenen doen zo’n pijn dat mijn gezicht mee verkrampt. Nee, ik ben beslist moeders mooiste niet tijdens zo’n run.

De finish in zicht, er staan bekenden langs de kant en ik kan het niet nalaten om uitgelaten te roepen dat ik weer een PR heb. Over de finish blokkeer ik volledig en kan een paar minuten geen stap verzetten, maar later gaat het lopen wel weer, al voelen mijn benen aan als instabiele bezemstelen. Nu rustig herstellen. En in oktober, ach – dat zie ik dan wel weer. 

Ps: in de categorie vrouwen 55+ deden er maar 2 mee, ik ben dus ook laatste geworden

Eindelijk weer!!!! 

Na de wintercross in Schipborg 10 februari ging mijn achillespees blessure met ups- en downs. Ik werd behoorlijk onrustig toen ik bedacht dat ik een tijdje uit de running zou zijn dus nam mezelf voor om in elk geval de oefeningen en koelen van de pees trouw te doen. Nog steeds bleef het gaan en komen van de klachten. Wel wist ik dat er vooral op niet verharde wegen en na trainen met veel verschillende snelheden het erger was dan dat ik een eigen loopje deed op alleen verharde wegen en niet te veel versnelde. Na een korte periode van "rustig trainen" en toch maar een paar van die fantastische Bram Som sokken te hebben aangeschaft (alleen hoop je dat het snel winter wordt zodat de lange broek erover zit), had ik mezelf toch voorgenomen niet de 1000 meter te gaan lopen maar rustig een 10 km te lopen.

Stom als ik ben ging had ik niet nagedacht over natuurloop wel had ik iets van heuveltje gelezen maar die kun je ook even opwandelen. Zo ben ik toch maar naar Meerwijck gegaan in mijn mooie outfit (lange sokken en uiteraard een korte broek en shirt) ,chip gekocht is dit ook verder voor elkaar en even rustig ingelopen. Toen op het laatst nog even naar de auto om mijn jas in te doen en snel naar de start, rustig achterin gaan staan en wachten tot we mochten lopen. Het begin liep heel mooi tot het een onverhard pad werd maar wat schetst mijn verbazing ik had niet veel last dus ik heb hoop, die niet echt charmante sokken helpen in elk geval iets na nog eens een paar fantastische onverharde stukjes en het toch wel leuke"heuveltje"kregen wij daar een fantastische lading water op ons hoofd. Na de mat van de 5 km besefte ik dat het lopen best wel lekker ging dus ben ik lekker doorgegaan in dit tempo alleen de tweede keer het onverharde stuk was even zwaar want door de regenval werden sommige stukjes iets glibberig en dat blijft gevaarlijk uiteindelijk. Na de finish was ik blij dat ik gelopen had en de bruto tijd was ook gelukkig wel in de 54 minuten gebleven dus. Ik vond het wel een leuke loop ik denk dat ik hem zeker wel weer ga lopen en de organisatie was ook zeker goed!

Caroline

Hallo Hunzerunners,

Eindelijk weer eens een verslag van Siebe en Elly. Zaterdagmorgen zijn wij in de auto gestapt op weg naar zwolle waar wij s'avonds een halve marathon gingen lopen. Nadat wij onze spullen in het hotel hadden gebracht, zijn wij Zwolle in gegaan, en hebben ons daar goed vermaakt. De start was om 20.15. Toen wij van onze hotel na de start liepen, vroegen wij ons af er nog bekenden zouden zien, en prompt kwam daar Martin Boersma de bocht omgerend. Hij had het erg druk, waarmee dat horen wij misschien nog wel. Om 20.15 ging het startschot; wij moesten drie rondjes lopen door Zwolle, het weer was goed, miscchien nog iets te warm, maar het was droog. Onderweg was er bijna na iedere kilometer live muziek, dus heel gezellig. Ons streven was om het onder de 2 uur te lopen. Na tien km zaten wij op 53 min dus dat zag er goed uit. Ongeveer 2 km voor de eindstreep kreeg ik kramp in mijn boven been, k...... dacht ik dat is niet best. Maar ik kreeg een goede behandeling van Siebe ,en kon na ongeveer 1 minuut de laatste 2 kilometer hervatten. Wij hebben het toch binnen twee uur gered: Siebe 1.57.19 en ik 1.57.20, shit Siebe toch weer sneller. Ps Martin nog bedankt voor de aanmoedigen.

Groetjes Elly en Siebe

Ik vond de 10 mijl zwaar. Drukke week ´s avonds vaak weg en niet veel trainingskilometers in de benen. Ik dacht dat moet toch wel kunnen. De eerste 5 km in 22:00 rond erg mooi maar achteraf veel te hard. Het zonnetje komt erdoor en dit doet de temperatuur alleen nog maar stijgen. Gelukkig wel een windje, maar als deze stevig wordt en tegen zit wordt het alsmaar zwaarder. 

In Siddeburen moest je nog dat heerlijke rondje in het bos, even 2 kilometer om de totale 10 mijl te lopen. Ik wist het van te voren, maar het blijft zwaar.

Uiteindelijke tijd 1:14:20 redelijk tevreden, en redelijk kapot. Een volgende keer maar iets sneller lopen, daar train te toch voor. 

Peter  Hielema

YES! Doelen gehaald! Uiteraard ga je met een bepaald doel naar een wedstrijd toe, bij deze marathon had ik dus ook een aantal doelen om na te streven. Zo wilde ik heel graag onder de tijd van 4.15 uur komen, mijn pr stond op 4.16.06. Ook een doel was om niet te gaan wandelen, hoe beroerd ik me ook zou voelen. Verder wilde ik over de finish de burgemeester een hand geven, de vorige keer wist ik niet wie hij was en wat hij daar stond te doen.

En dan, na de finish, een grote wens om niet weer van die nare buikkrampen te krijgen en kotsmisselijk te zijn. En, - heel stiekem een heel klein wensje - om sneller te lopen dan mijn echtgenoot Gerrit zou doen of zijn pr van 4.13.55 uur te overrulen. 

De koptekst zegt het al, alle doelen gehaald! Alle goede dingen hebben vaak een keerzijde, Gerrit is te snel gestart en heeft zich kapot gelopen waardoor hij uit moest stappen bij 26 km., een grote teleurstelling natuurlijk.

De omstandigheden waren ideaal, een heerlijk zonnetje en een prima temperatuur van ongeveer 12 graden, verder een enthousiast publiek in een afwisselende omgeving. Zelf heb ik de hele tijd net even voor de pacers van 4.15 uur gelopen, hierdoor heb ik mijn tempo goed kunnen vasthouden. Uiteraard zijn er altijd zware momenten, zo gingen mijn voeten zeer doen, kreeg ik zere bovenbenen en werd ik jaloers op de mensen die liepen te wandelen, dit wilde ik eigenlijk ook wel.

Bij 26 km stond Gerrit mij op te wachten om te vertellen dat hij uit zou stappen, heel jammer op dat moment, maar ieder loopt toch zijn eigen race, dus verder. Bij het 40 km punt kreeg ik door dat ik Gerrit zijn pr kon halen, dus een kleine versnelling ergens van onder uit mijn tenen gehaald  en kunnen finishen in de tijd van 4.12.14.

Over de finish is het dan ook echt gebeurd, om onverklaarbare reden willen mijn benen me niet meer dragen, maar gelukkig zijn daar de trouwe EHBO ers die al naar mij uitkijken. Met mijn grijze haardos hoor ik ws bij een risicogroep. Met aan weerskanten een stevige arm om me heen strompel ik naar de burgemeester, want die zal en moet ik een hand geven. Dit lukt. Verder ben ik voor het eerst niet kotsmisselijk, zou dit komen door de adviezen op gebied van voeding en drinken die ik van Saskia gekregen heb? Ook de buikkrampen blijven weg, wat een verademing.

Zo is het toch veel meer nagenieten, het lijf is wel stram en stijf, maar niet echt pijnlijk. Het volgende doel is hiermee ook gelijk gesteld. De eventuele volgende marathon loop ik niet meer op tijd, maar alleen voor de fun, want sneller dan deze tijd lukt me beslist niet meer

Nog vol goede moed, ik zou hem toch zeker onder de 2 uur lopen (dacht ik) ging ik van start. Ik weet van mijzelf dat ik niet te snel moet starten dus dat was al mijn eerste fout.

Mijn hartslag was en bleef maar hoog. In de 50-bunder kwamen Ria en Gerrit mij voorbij snellen, daar gaat m'n tijd dacht ik.

Een straffe tegenwind zorgde ervoor dat ik nog meer moeite met mijn hartslag kreeg, na 10 km dacht ik aan stoppen, gedachten als ik kan niet meer, ik ga lopen, wat een roteind nog gingen door mij heen.

Dan die bordjes die aangeven hoe veel km nog..er leek geen eind aan te komen. Wat een verschil met Terschelling waar ik over het eiland vloog voor mijn gevoel.

Onderweg met nog 6 km voor de boeg zag ik verschillende -meest- mannen wandelen:), lag het dan niet alleen aan mij?

De laatste kilometers leken eindeloos maar de man met de hamer heeft er niet voor gezorgd dat ik ging wandelen.

Lag het nu aan het feit dat ik geen energie-reep bij me had? Er alleen water was onderweg, ik weet het niet. Volgende keer beter denk ik maar. 

Nu de hele avond en morgen heerlijk niks doen en misschien bedenken wanneer ik de volgende halve ga doen. 

Anneke van der Leest