(Hunze)Runners-high op Schier
Het voelde alsof we na een lange winterslaap voor het eerst weer de zon zagen. Lentekriebels van top tot teen. En dat midden in februari! Een weekendje trainen in het beste decor dat je als hardloopfan kunt wensen: zon, zee en fun... Hunzerunners op Schiermonnikoog.
Alle begin is moeilijk. Niemand staat vrijwillig op zijn vrije zaterdag om half zeven naast zijn bed. Maar je moet zonodig hardlopen op een eiland. Op de parkeerplaats naast de sporthal worden handen geschud. Opvallend hoeveel Runners elkaar nog niet kennen. Schoolreisje gevoel.
Eenmaal op de boot met de zon in het gezicht begint de opwinding te komen. Een weekend heerlijk trainen met prachtig lenteweer. Wat hebben we veel mazzel. We waren het er snel over eens: iedereen krijgt wat hem toekomt.
We veroorzaken een kleine Hunzerunners invasie op zaterdagochtend in Hotel Duinzicht, net buiten het dorp. De paar andere gasten in het hotel die dachten van een lekker rustig weekend te kunnen gaan genieten, kijken enigszins bezorgd boven hun kopje koffie. Maar als we na een uurtje allemaal buiten staan voor de eerste training keert de stilte in het hotel terug en doen wij waarvoor we gekomen zijn.
Op het programma staat een heerlijke duurloop. Natuurlijk langs de knalrode vuurtoren van Schier, over het strand, door de duinen en het bos. De sfeer is goed en er wordt druk gepraat.
"Ohhhhhhhhhhhhhhhh, wat heerlijk" en "Jeetje, wat is dit lekker" zoemt het door de groep. In verschillende niveaugroepen lopen we over het eiland maar niemand blijft alleen achter. "Samen uit, samen thuis" geldt ook op Schier! Na 15 kilometer is het heerlijk vertoeven in het zonnetje op het terras. Even uitblazen, wat drinken en veel ervaringen uitwisselen. Op de zaterdagmiddag verspreiden de Runners zich over het zonovergoten eiland. Maar er is altijd wel ergens een groep die zich verzamelt op een terras of duin.
Na het diner heeft Hink ons uitgebreid bijgepraat over trainingsmethodieken en het effect op ons lichaam. Zelfs een kleine technische storing in de beamer en laptop kon geen roet in het eten gooien. En "extensief" en "supercompensatie" behoren vanaf nu tot onze vaste vocabulaire.
Voor de zondagmorgen stond een mystery-training op het programma. De avond ervoor werd al druk gespeculeerd over nut en noodzaak van de vele broodzakjes die Monique moest halen bij de plaatselijke Spar. Maar zelfs de AC (activiteitencommissie) was niet op de hoogte van wat er te gebeuren stond. Het inlopen en de piramideloop langs het strand waren heerlijk. Maar broodzakjes heb je hiervoor niet nodig...
Die kwamen uiteindelijk uit de tas voor de afsluitende zeewater estafette. In teams van drie moesten in 10 minuten zoveel mogelijk zakjes gevuld worden met zeewater om vervolgens in een emmer geleegd te worden. Een passende, afsluitende training voor dit geweldige weekend. Twee teams eindigden op een gedeelde eerste plaats. Of dit terecht is, lijkt twijfelachtig. Volgens één van de winnaars hebben sponsorbelangen meegespeeld bij de totstandkoming van de uitslag!
Het weekend werd in stijl afgesloten met een heerlijke pastalunch zodat iedereen moe maar voldaan het vaste land weer op kon. Er gaan trouwens geruchten dat een deel van de groep de cooling down van de training op zaterdag zo serieus heeft genomen dat die naadloos overging in de warming up voor de training op zondag (begrijpt u het nog?). Maar dit geheim blijft voor altijd op het eiland.
Ina, Monique, Hink, Martin, namens alle deelnemers: DANK voor een super weekend.
Frans Alting
Foto's van het trainingsweekeinde vind je op de speciale fotopagina.
