Adventurerun Ameland (21,1 km), 16 december 2007
door: Martin Verbree
Zaterdagochtend als ik van de boot stap met drie vrienden is het werkelijk prachtig hardloopweer. Net warm genoeg om niet te warm te worden en niet te koud om te verkleumen. Ik barst van de zin, ben blij dat ik ben gegaan en dat ik geen last meer heb van mijn knie.
In de sporthal kleden we ons om en het gezellige geroezemoes maakt de stemming alleen maar beter. Overal worden streeftijden uitgewisseld en iedereen weet het zeker: het is ideaal weer om hard te lopen.
Bij de start splitsen wij ons in twee paren. Leeuwe (een vriend) en ik lopen de halve marathon, de twee anderen de 10 kilometer. We doen rustig onze warming up en bespreken de tactiek. Hoe gaan we weg, hoe lang blijven we bij elkaar, enzovoort.
We spreken af om op ongeveer 4.10 - 4.15 minuut per kilometer te starten en verder wel te zien. Overigens vertelt hij, tijdens de warming up, een woning in Zuidlaren te willen kopen en dat maakt hem tot potentieel nieuw lid. Ik besluit hem te moeten verslaan!
Als het zover is, lijkt de zon er ieder moment door te komen. Ik ben vrolijk en barst van het zelfvertrouwen. De tijd van Erik zal als overall clubrecord maar eens uit de boeken moeten.
Als de wedstrijdlopers weggaan, sluiten wij direct achteraan en zijn als eerste recreanten onderweg. Die wedstrijd is alvast gewonnen.
Wat een mooie run is dit toch. Na één kilometer dorp gaan we de bossen in. Het is hier redelijk geaccidenteerd en daarom wel zwaar. Maar het gaat heerlijk. Mijn vriend roept na twee kilometer mij te laten gaan en dat stemt me vrolijk. Ik klamp aan bij een groepje van vijf en in een heerlijk tempo gaan we duin op en af. het weer wordt steeds mooier en ik voel me zo ontspannen dat ik zelfs oog heb voor de omgeving. Het strand ligt er prachtig bij en met lichte tegenwind beginnen we aan de lange kilometers langs de vloedlijn. Het vijf kilometerpunt passeer ik op 20.55 minuten. dat gaat dus goed.
Bij het verlaten van het strand draaien we 120 graden en bij het passeren van de duin meen ik op 500 à 600 meter achter mij mijn vriend te zien lopen. Op tien kilometer lopen we opnieuw door de duinen. De tijd op dat punt is laag in de 44 minuten en dat valt mij toch iets tegen. Het groepje van vijf is aan het uitdunnen en ik besluit aan te klampen bij een aantal lopers dat ons in een iets hoger tempo passeert.
Dat voelt goed en ik heb het idee zo weer ongeveer op schema te lopen. Het gaat heerlijk en in mijn hoofd reken ik af met PR's, clubrecords, mijn vriend, etc. etc. Ik ben, althans zo voel ik me, een held en vlieg over het eiland.
Op 15 kilometer hebben we het eiland overgestoken en lopen we over de waddendijk, heerlijk! Beetje rugwind en klaar voor het laatste stukje. Mijn tijd op 15 kilometer is 1:07.50 en dat valt opnieuw tegen. Ik dacht toch echt richting de 65 minuten te zitten. Ik begrijp niet dat iemand zoals ik.....
Nou ja, nog maar een tandje erbij en dan zit een tijd rond de 1:34.00 er nog in.
Ik klamp opnieuw aan bij twee lopers die mij voorbij gaan en probeer hun tempo te lopen. Dat gaat moeilijk maar ik kan ongeveer anderhalve kilometer met ze mee. Daarna moet ik lossen en merk dat mijn tempo erg te wensen begint over te laten. En dan gaat het mis.
Niet alleen mentaal merk ik dat er geen redden meer aan is, ineens voel ik ook mijn knie. De held van daarstraks is nergens meer te bekennen. Een nietig, klein en uitgeput kereltje strompelt de laatste kilometers door. Mijn knie gaat steeds erger opspelen en mijn moraal gaat steeds verder omlaag. Zal ik opgeven, zal ik stoppen?
Kom op, doorgaan, 1, 2, 1, 2, 1, 2, kom op, kom op. Nog anderhalve kilometer, wat een rot eind. Kom op, nog één kilometer. Op ongeveer 500 meter voor de finish doet mijn knie zó zeer dat ik wel moet stoppen.
En dan gebeurt er toch nog iets moois. Net als ik vervuld van zelfmedelijden stilsta en zachtjes over mijn gekwetste knie sta te wrijven, vliegt achter mij een schuifpui open en stormt een vrouw haar tuin in. "GAAN WE HIER STAAN KOFFIE DRINKEN OF GAAN WE LOPEN?" schreeuwt ze me toe. "HET IS NOG MAAR 500 METER, LUMMEL" (ze zei eigenlijk iets anders maar dat is niet geschikt voor een website....).
Ik put net genoeg moed uit haar goedbedoelde aansporing om mijn laatste energie bijeen te schrapen. Vlak voor de finish staat één van mijn 10 kilometer-vrienden te wachten en hij schreeuwt me over de laatste meters. Daar staat vriend nummer vier met bouillon te wachten, met truien, een ijsbandage, een peptalk en... ik ben er. De eindtijd 1:38.30 is mijn slechtste halve marathon aller tijden. En toch.... Als je met zoveel pijn kunt uitlopen, ben je wel een....
Leeuwe passeert met twee gezonde benen ongeveer 35 seconden later de streep. Dat is tenminste nog iets.
Ik sms mijn vrouw en klaag mijn leed over mijn knie en eindtijd. Haar antwoord is een niet van begrip en liefde doorspekt sms-je: "matige smoes voor een matige prestatie" krijg ik retour.
Daar zit je dan. Ik mank naar de sporthal en kom daar letterlijk onder een steenkoude douche. Als ik eindelijk ben omgekleed, gaan we naar buiten. Daar is het ondertussen snijdend koud. De boot is nog een rot eind lopen en mijn knie doet erg zeer. Wat een ellende!! We halen de boot vernikkeld en ik kijk nog even om.
't Was wel de moeite waard. Volgend jaar weer? Natuurlijk!!! Een held als ik loopt dan natuurlijk zomaar een PR. In Dokkum gaan we heerlijk uit eten.
De training zal ik even moeten laten rusten.
Goede kerst en een gelukkig nieuwjaar.
Groeten, Martin
Berenloop marathon Terschelling 4 november 2007
Nou eindelijk was het dan zover dat ik de marathon mocht gaan lopen. Na hier 13 weken keihard voor getraind te hebben, ben je er wel aan toe. Een paar zware weken gehad met 5 trainingen per week, 90 km. in een week lopen, en een gezin, dat valt niet altijd mee. Maar dat had Hink ook verteld. Ook kreeg ik advies van Saskia om koolhydraten te stapelen: veel brood, pasta en zoetwaren. Ik kan geen appelstroop, krentenbollen of pasta meer zien! Om half 1 mochten we starten. Er stond niet veel wind, en af en toe een zonnetje dus geweldige weersomstandigheden. Ondertussen kwam ik nog wat Hunzerunners tegen die de halve liepen. Op weg naar het startvak hoorde ik iemand mijn naam roepen. Dit was Jan Koert met de vraag: "Zal ik met je mee lopen", nou dat hoef je mij niet twee keer te vragen: "Ja prima, helemaal top". We waren al snel over de mat, in tegenstelling tot Rotterdam, daar moest je lang wachten voor je kon vertrekken. Verschillende mensen moedigen je aan en dat op Terschelling, waar niemand je kent.
Al gauw hadden we een mooi vlak tempo met een goede hartslag. Ik liep heerlijk en voelde me erg goed. Na 6 km. kwamen we langs ons appartement waar mijn familie ons aanmoedigde. Roelof besloot om mee te fietsen, en schoonzus Jenny en kinderen zouden mij later bij de finish opwachten. Overal stonden zeer enthousiaste mensen ons aan te moedigen, overal hingen vlaggetjes en beren, dat doet je wel wat. Op een gegeven moment kwamen we in de duinen; hier werd het een stuk heuveliger, geen publiek maar wel overal lopers. Jan Koert en ik waren veel aan het praten en de kilometers vlogen voorbij. Roelof vroeg mij of het niet beter was om iets minder te praten, maar ja dat is voor mij best moeilijk. Op 21.1 km had ik een doorkomsttijd van 1 uur en 55 minuten, de hartslag was wel wat hoger en het ademen ging iets moeilijker dus toch maar iets minder praten. Spaar je energie.
Eenmaal uit de duinen ging het weer als een trein, we haalden de een na de ander in. Jan Koert coachte me geweldig, en zei je redt het wel binnen de 4 uur, nou eerst maar eens naar de 35 km. Ondertussen sloten we aan bij een loopgroep uit Garrelsweer: "de Runploug", maar dit ging me te langzaam, dus maar weer inhalen. En na 34 km, ja daar kwam het strand. Ik was er al op voorbereid dat dit niet zo makkelijk ging. Eerst een verharde weg omhoog en dan het mulle strand. We bleven lopen op het strand, en het viel niet mee. Erg mul, maar op de vlakke stukken ging ik toch versnellen. Toen we weer naar boven moesten moest ik wandelen op advies van Jan Koert. Als je hier hardlopend omhoog gaat heb je grotere kans op kramp in de kuiten. Zelfs naar boven wandelen was best wel heftig. Daarna gingen we weer over de Longway richting dorp, en inderdaad zag je mensen met kramp. Deze waren waarschijnlijk omhoog gerend. In het eerste gedeelte zat nog wat vals plat maar het viel mij nog mee, nog steeds geen man met de hamer. Het praten was nu toch wel helemaal over. En ja hoor, even later kwam het dorp. Je hoorde de trommels al. Bij de trommels nog even een vreugdesprong gemaakt, en toen op naar de rode loper. Daar werd het weer mijn feestje want zo voelt het toch, echt zwaaien naar al die mensen die dan ook erg enthousiast zijn. Af en toe zie je weer mensen uit Annen ja zelfs onderweg zag ik Juul ons nog staan aanmoedigen! Dan hoor je door de speaker omroepen, daar komt nr. 416 Ina Boer uit Annen binnen, en dat doet je wel wat. Ik had het binnen de 4 uur gehaald. Ik dacht eerst 3 uur en 55 minuten maar het bleek zelfs 3 uur 54 minuten en 58 seconden te zijn. Bijna 24 minuten sneller dan vorig jaar in Rotterdam, daar liep ik 4 uur 18 minuten en 37 seconden bijna niet te bevatten! Ondertussen stond daar mijn familie en ook Hink en familie, ook Peter was nog even gebleven. Je voelt je geweldig, fantastisch haast geen woorden voor te vinden. Medaille om, en maar genieten. Hink heel erg bedankt voor je geweldige schema, Jan Koert voor de begeleiding an natuurlijk het huisfront ook bedankt natuurlijk voor al jullie steun. Het was niet altijd even gemakkelijk voor jullie en voor mij. Voor een marathon trainen valt niet altijd mee, maar is wel een geweldig iets. Ik geloof ldat ik laatst zei eerst niet weer. Maar waarschijnlijk wil ik er toch nog een keertje een lopen op een vlakker parcours. Maar nu eerst even rust. Bij thuiskomst was het buiten versierd met vlaggetjes en ballonnen. Binnen bloemen, kaarten en gebak. Of je eerste bent geworden! dus ik geniet nog volop.
Ina Boer.
Diepe Hel Holterbergloop
Hallo allemaal,
Zaterdag hebben wij, Siebe en Elly, de Diepe Hel Holterbergloop gelopen. Wij deden de 10 Engelse mijl (16.1 km) en het was voor ons de eerste keer dat wij deze wedstrijd liepen. Vlak voor de start kwamen we onze trainer Martin Dijkstra tegen, ook voor hem was het de eerste keer. Wij vonden het wel leuk dat we toch nog een bekende tegen kwamen. Om half drie ging het startschot voor ongeveer 1000 lopers. De route ging door de bosrijke omgeving van Holten. Na anderhalve kilometer kwamen wij erachter hoe ze aan de naam Diepe Hel Holterbergloop kwamen. Er zaten weinig vlakke stukken tussen, het ging steeds omhoog en dan weer naar beneden. Siebe en ik hebben ongeveer 5 kilometer samen gelopen. Daarna hebben we ieder ons eigen tempo gelopen, want na de eerste lange klim kreeg Siebe last van zijn benen en moest hij het iets rustiger aan doen. Wij hadden geen idee wat ons te wachten stond, en gingen uit van een tijd rond de 1.40 uur. Het is ons allemaal mee gevallen, Elly liep hem in 1:32:09 en Siebe in 1:35:52. Martin liep hem in 1:15:50 en daar gaan wij volgen jaar ook voor (grapje). Deze loop is zeker voor herhaling vatbaar, ik hoop dat er volgend jaar meer Hunzerunners meedoen.
Groeten van Elly en Siebe.
Eindhoven marathon, 14 oktober 2007
Samen met mij man, Gerrit van Dam, heb ik de marathon van Eindhoven gelopen. Het was zijn eerste marathon, voor mij was het de vierde. Samen hebben we de lange duurlopen gedaan, zodat we heerlijk tegen elkaar konden mopperen als het even niet lekker ging of samen konden genieten als alles mee zat. Het ging (meestal) goed. We waren superfit en er helemaal klaar voor.
Twee weken voor de start deed ik mijn laatste langere training in de vorm van een halve marathon wedstrijd in Rolde. Tien meter voor de finish raakte ik geblesseerd. Een zeer pijlijke bil en krachtsverlies in mijn rechtervoet. De volgende dag kon ik geen stap meer lopen, maar ook zitten en liggen gaf problemen. dus...dag marathon!
Na een paar dagen ging het ietsje beter, dus toch maar naar de fysio gegaan die mij vertelde dat door overbelasting een verdikte spier in de bil een zenuw afklemde. Hierdoor had ik het krachtsverlies in mijn voet. Na een aantal behandelingen door de fysio en ook nog een behandeling door sportmasseur Gea Leenstra kreeg ik het fiat om toch te starten in Eindhoven. Garanties van uitlopen werden er uiteraard niet bijgeleverd. Wel moest ik tijdens het lopen regelmatig stoppen om rekoefeningen te doen.
De laatste twee weken waren dus niet leuk. Een echtgenoot die steeds zenuwachtiger werd, ikzelf die het soms wel, maar vaker niet zag zitten dat ik mee kon lopen. Het kwam de sfeer niet altijd ten goede. Ook mentaal had ik een opdonder gekregen. Ik ging niet meer de marathon lopen, nee- ik ging proberen hoever ik kwam en wanneer ik uit zou moeten stappen. Ik had totaal niet in mijn hoofd hoe en wanneer ik over de finish zou komen. Heel fout dus. Het idee dat ik uit "mocht" stoppen zou dan ook een hele zware wedstrijd opleveren.
We zijn achter de pacer van 4.15 uur aangegaan, maar omdat ik regelmatig een rekoefening moest doen kostte het me teveel energie om ieder keer aan te sluiten. Ook had ik nog wat last van krachtverlies in mijn rechtervoet. De vraag hoe lang ik door kon lopen zonder definitieve schade te riskeren is moeilijk te maken tijdens het lopen, iedere keer stelde ik het uitstappen een paar kilometer verder uit, tot ik het voor mezelf niet meer kon maken om alsnog uit te stappen. Uiteindelijk zijn we allebei over de finish gekomen. Mijn tijd was 4.24, mijn man was 9 minuten sneller.
Race the train
Wij, Freddy Spreen en Jaco Boer hebben zaterdag meegedaan met Race the train. Je gaat dan met de trein van Stadskanaal naar Musselkanaal. Van Musselkanaal loop je dan weer naar Stadskanaal. Het parcours van 9,2 kilometer voert langs spoorlijn, en gaat over zandwegen, grintpaden en grasland. Je kunt ook 18,4 kilometer lopen. De trein rijdt het hele parcours mee, met een snelheid van 10 tot 16 kilometer per uur.
De ene keer wordt er wat dichter bij het spoor gelopen dan de andere keer, maar de spoorlijn is steeds in zicht. De deelnemers moeten twee keer het spoor oversteken. Dan heeft de trein voorrang. Snelle lopers blijven de trein voor en bouwen een voorsprong op als de trein moet stoppen om de overgang te passeren.
Tijd Freddy: 46.22 op 9,2 kilometer.
Tijd Jaco: 44.15 op 9,2 kilometer.
Wij raden een ieder aan om eens een keer mee te doen met dit evenement.
Groetjes, Freddy en Jaco.
Groningen Stad marathon, 16 september 2007
- Na veertig kilometer, in het Noorderplantsoen, is het beste er wel af.
Na drie maanden gericht trainen stond ik vandaag aan de start van de Groningen marathon. Aan de hand van de schema's van Hink had ik vier, soms vijf, trainingen per week gedaan, met heel veel hele langzame duurloopkilometers. Daarnaast had ik in de laatste week voor de marathon op grond van de adviezen van onze diëtiste Saskia serieus koolhydraten gestapeld: een week lang een dieet van heel weinig vet, en vooral heel veel koolhydraten. De boterhammen met jam kwamen mijn neus uit, maar het doel (een PR, hopelijk onder 3 uur twintig) heiligde in dit geval zeker de middelen.
Ik was van plan om mee te lopen met de vooraf aangekondigde pacer die op een tijd van 3 uur 15 zou lopen, maar toen ik in het startvak stond werd omgeroepen dat deze ziek was geworden. Ik moest de marathon dus op eigen kracht lopen en moest zelf het tempo bepalen. Brutaalweg ben ik naar voren gelopen in het startvak, en ik belandde op de tweede rij, pal achter de door de organisatie ingehuurde Kenianen. Na het startschot vertrok ik in een comfortabel aanvoelend tempo door de Herestraat op weg naar de eerste lus van het parcours. Op tien kilometer kwam ik door in 45:22, eigenlijk te snel, maar het tempo voelde goed. De tweede tien kilometer ging ook in 45 minuten, en halverwege kwam ik op de Grote Markt door in 1:35:31. Het gevoel was goed, en ik kon het tempo zonder echte problemen vasthouden.
Na de halve marathon doorkomst werd het een stuk rustiger op het parcours. Ik kwam nog een enkele estafette marathonloper tegen, en ging af en toe een marathonloper voorbij, maar ik liep eigenlijk steeds alleen. Bij Kardinge stonden mijn ouders aan de kant, erg leuk om wat supporters te hebben. Toch voelde het vaak wel alsof er weer meer bekenden waren; mijn naam was op het straatnummer voorgedrukt, en veel mensen aan de kant moedigden me aan door mijn naam te roepen (favoriet was toch wel: "Jan, die kan er wat van"). Hoe triviaal ook, dat soort aanmoedigingen werken wel!
Bij de doorkomst in Zuidwolde was het feest: heel veel mensen, muziek en lawaai. Dat geeft dan vleugels, maar dat was maar even, want hierna kwam ik vol in de wind te lopen, en het stuk over de Wolddijk terug naar de stad voelde erg eenzaam. Om terug te komen in de stad moest ik weer een viaduct over (het vijfde viaduct in de route als ik goed geteld heb), en de kilometers begonnen echt hun tol te eisen. Ik voelde af en toe de kramp opkomen in mijn hamstrings, en mijn hele lichaam begon pijn te doen. Het tempo zakte flink terug, naar vijf minuten per kilomer ongeveer, maar ik wist dat ik zoveel marge op had gebouwd ten aanzien van mijn doel van 3:20 dat het wel goed moest gaan, als ik maar zou blijven lopen. Dat lukte, zij het met moeite, want als alles zo'n pijn doet dan wil je eigenlijk nog maar één ding, en dat is stoppen met hardlopen.
Uiteindelijk wist ik de marathon uit te lopen zonder te gaan wandelen (in de laatste kilometers ben ik nog een heel aantal mensen gepasseerd die dat wel deden), en kwam ik aan in een geweldig mooie tijd van 3:16:50. Met die tijd was ik de 23e finisher, en behaalde ik een vierde plaats in mijn categorie, Mannen 40. Een prachtig resultaat, een resultaat ook dat mij het idee geeft dat ik de marathonafstand nu een beetje onder de knie begin te krijgen, want het was de eerste marathon waarin ik het idee had mijn krachten redelijk goed te hebben verdeeld.
Jan Koert Schipper
Bommenberendloop
Afgelopen dinsdag gingen Martin Boersma en ik naar Groningen voor de halve marathon. Martin ging voor de tweede keer een halve marathon lopen en wou graag zijn tijd verbeteren. Na zijn eerste halve marathon op Terschelling had hij een blessure gehad maar was gelukkig weer volledig hersteld.
Ik moest de BBL alleen maar zien als een training want ik ga namelijk op 4 november de marathon van Terschelling lopen oftewel de Berenloop. Ik kreeg dit namelijk als opdracht van onze trainer Hink die ook mijn marathonschema heeft gemaakt. Met dit schema maak je veel kilometers op een lage hartslag dat je soms denkt ik val om maar het moet geloof ik ergens goed voor zijn!
Aangekomen in de Martiniplaza de startnummers opgehaald en even warm lopen. Het weer was geweldig een zonnetje erbij, niet te warm en haast geen wind. De route hadden ze veranderd net andersom en niet achter de Hortus langs maar over het fietspad van de Rijksstraatweg. Ik zag al gauw allemaal bekenden o.a. van Gavas en de Drentse AA loopgroep. Ook was er nog een loopster van Hunzerunners, Ria van Dam. Zij was in training voor de marathon van Eindhoven en ging ook niet voor een snelle tijd, ze wou er ongeveer twee uur over doen. Dit was mij iets te langzaam dus sloot ik me bij Gepke Sprang aan iemand van de Drentse Aa die liep op 1 uur 55 minuten.
De eerste tien kilometer gingen geweldig ik zag het puur als training en genoot van de omgeving af en toe wat kletsen en totaal niet moe. Na tien kilometer met een goede hartslag dacht ik toch maar iets harder en sloot me bij twee anderen aan ook in training voor de marathon. Wat trainen er toch veel voor een marathon zeg! Het tempo ging zeer goed maar op een gegeven moment ging ik toch weer iets versnellen. De omgeving trouwens was geweldig na Haren ga je richting Eelderwolde en dan weer naar het Stadspark. Ik haalde maar mensen in en ging richting de finish ik had mijn horloge zo ingesteld dat ik alleen hartslag zag en aantal kilometers wat ik liep per minuut. Vlak voor de finish hoorde ik omroeper Harm Noor: "En daar komt nummer 707 Ina Boer uit Annen op een tijd van bijna een uur en vijftig minuten", ik drukte op mijn knopje van mijn horloge en zag nog net geen 1 uur 50 en toch maar even sprinten ik eindigde op 1 uur 49 minuten en 57 seconden.
Ik had mijn PR verbeterd met 30 seconden en ik voelde me zeer goed niet moe en bijna gehele tijd met een prima hartslag gelopen! Martin was al binnen en had 17 kilometer prima gelopen maar kreeg last van zijn heup en knie en moest het rustiger aan doen maar alsnog een prima tijd van hem. Toen ik thuis kwam heb ik de trainer maar even gebeld dat de tijd iets anders was dan die hij als opdracht gegeven had maar gelukkig geen straftraining! Hij was wel blij voor me. Ik raad iedereen deze halve marathon aan dicht bij huis en een mooie omgeving.
Nu op naar de marathon van Terschelling!
Ina Boer
De 1e Simon Vroemen Loop
- Martin is de enige die lacht (voor de fotograaf)
Als grondleggers van de Hunzerunners wilden we ons presenteren tijdens de 1e editie van de Simon Vroemen-ploegenloop. "Slechts" 8,5 kilometer vanuit Gieten richting Eext, langs het Zwanemeer en met een lus weer terug. Jan Koert, Martin en Erik waren aardig in vorm en hadden vooraf nog enkele keren getraind. Hink wist dat hij de mindere was van het stel, maar dichtte zichzelf nog wel enige conditie toe. Hij had de laatste maanden minder getraind i.v.m. diverse opleidingen (o.a. die van de KNAU).
We gingen op de fiets naar Gieten en parkeerden bij de sporthal. Omdat JK "casual" was gekleed, moest hij zich daar nog gaan omkleden. Een nieuwe gewoonte die hij een week eerder bij de 10 km in Marum had geïntroduceerd. We hesen ons in het nieuwe, tijdelijke, witte, katoenen Hunzerunners-shirt. Waarschijnlijk door deze shirts begonnen we een beetje onwennig aan de warming-up. Maar eenmaal gewend aan het unieke uniform begaven we ons onder de menigte.
- de start, Jan Koert pakt de kop
De organisatie van de ploegenloop was strak. We startten in de vierde serie met vijf andere ploegen en zaten al snel in een lekker ritme. Na de eerste kilometer bleek het tempo wat te hoog voor Hink. We hadden afgesproken bij elkaar te blijven en ondanks dat het tempo steeds verder terugzakte, hielden we dat vol tot km 6. Op dat punt moest Hink even wandelen en gaf hij de andere drie "vrij baan".
Het tempo ging direct omhoog. Even daarvoor waren we door een ploeg uit Stadskanaal ingehaald. En na JK's historische woorden "we pakken die motherf...ers" zetten we de achtervolging in. Uiteindelijk zijn we als zesde in een veld van achttien ploegen geëindigd.
En de vier witte, eenmalige Hunzerunners shirts ? Die liggen als collecters item in de kast van de vier eerste Hunzerunners.
