Even voorstellen...
Hink Slagter is de naam. Ik ben er trots op trainer te mogen zijn van zoveel enthousiaste lopers. In dit verhaal wil ik je vertellen over mijn hardloopbestaan en hoe ik zover ben gekomen een eigen loopgroep te starten.
Tijdens onze zomervakantie op Ameland in 2003, lagen we met het hele gezin op het strand te braden. Op enig moment komt mijn jongste (toen 3 jaar) zoon - Jesse - naar me toe, prikt zijn vinger in mijn buik en zegt: "Pappa, waarom heb jij zo'n dikke witte buik en die andere papa's niet...?". Dat was het keerpunt. Met mijn bijna 100 kilo en conditie van een dood paard besloot ik ter plekke dat er iets moest veranderen. Ik heb m'n oude schoenen uit de kast gehaald, een sportbroekje gehaald en ben gaan rennen. De eerste dag maar liefst 250 meter! Ik was kapot! Ik had in die paar minuten alles gegeven wat een dood paard in zich heeft. Van een verantwoorde trainingsopbouw had ik nog nooit gehoord. Na een dikke week kon ik 800 meter lopen, van ons huis tot aan het viaduct bij de N34. Wat was ik trots.
Na een week of drie stagneerde de ontwikkeling. Tot de ABZ van Anloo en daar hield het echt op. Al wandelde ik wat door om het later weer op een lopen te zetten, het hielp niet meer. Alles was gegeven. Ik liet me informeren door een kennis die me adviseerde een hartslagmeter te kopen. Met de standaardberekening (220 minus je leeftijd) zou je je maximale hartslag te weten komen. Volgens hem moest je - om te beginnen - maximaal 80% van je maximum hartslag lopen. Ik kwam er achter dat ik die eerste weken me helemaal het schompes had gelopen. Met dezelfde snelheid (tja, waar heb je het over) als die van de eerste weken zat ik op een hartslag van 185! Dat zou m'n maximum zijn! Ik ben toen minder hard gaan lopen en ...ja hoor, ik kwam tot de kerk in Anloo. In één keer. Even weer wandelen, voor Popken langs en hup, weer lopen, weer wandelen en weer lopen. Het duurde ruim twee maanden voor ik "het rondje om de kerk" in één keer kon lopen. Deze 4,5 kilometer was een mijlpaal. Het lopen op mijn hartslag had me getemperd en het mogelijk gemaakt dit voor elkaar te krijgen. Ik kreeg de smaak te pakken, ik wilde meer. In het najaar van 2003 ben ik lid geworden van de loopgroep in Anloo. Iedere woensdagavond (en soms zondagachtend) liep ik in de groep. Daarnaast trainde ik nog twee keer alleen. Vanaf 2004 ben ik trimlopen en wedstrijdjes gaan lopen.
- Looptechniek is een belangrijk onderdeel van de training
Het loopvirus had me te pakken en al gauw wilde ik meer weten over de sport, vooral de technische kant. Welke techniek gebruik je, wat is de invloed van voeding en drinken, wat zijn verantwoorde schema's, enz. Ondertussen had ik redelijk wat progressie gemaakt en in 2006 liep ik de 10 km al in 40:27. Dit had ik grotendeels te danken aan het feit dat ik iedere vrijdagavond trainde volgens de "souplessemethode" van Klaas Lok ( lijkt erg op methode Verheul). Met veel intervalwerk net onder je AD zag ik per maand verbetering. Meerdere lopers uit de buurt zagen me daar zwoegen in weer en wind en vroegen me wat ik daar deed en of ze mee mochten doen. Soms waren we zelfs met 7 lopers. Totdat iemand vrijdags belde om zeven uur: "...gaat de training ook door?". Ineens realiseerde ik me dat er organisch iets was ontstaan; een loopgroep.
Ondertussen had ik me ingeschreven voor de opleiding TLG (Trainer Loopgroepen) bij de KNAU. In oktober 2006 was de start. Samen met 20 andere enthousiaste lopers ben ik een half jaar iedere zaterdag naar de atletiekbaan is Assen geweest. 's Ochtends theorie, 's middags de baan op voor loopscholing. Dat was allemaal erg intensief (ook voor het thuisfront!). In maart 2007 heb ik m'n theorieexamen gedaan en eind april m'n praktijk. Dankzij de steun van mijn thuisfront en de bereidheid van m'n "examenlopers" (o.a. Peter Hielema, Jikke Emmelkamp, Clara Klinkers, Tanja Turksma, Ina Boer, Jan Koert Schipper, Erik Verkaaik en Martin Boersma) ben ik met mooie cijfers over de finish gekomen. De opgedane kennis en vaardigheden ga ik inzetten voor de loopgroep.
Samen met Jan Koert Schipper, Martin Boersma en Erik Verkaaik heb ik een projectplan geschreven: wat moet er gebeuren, wie gaat dat doen, op welk moment en wanneer willen we klaar zijn en starten. Loopgroep De Hunzerunners was geboren. Mijn motivatie om mensen te trainen is tweeledig en heel basaal. Ten eerste beleef ik plezier aan de loopsport in al haar facetten. Ten tweede haal ik graag dat in de mens naar boven wat er in zit. Ik wil mijn best doen alle lopers van de Hunzerunners de lol te laten beleven van de loopsport en bij dragen aan een gezondere levensstijl.
Even voorstellen...
- Jaap tijdens de Jungfrau marathon
Jaap Regeling (60) heeft zich onlangs als trainer aan de Hunzerunners verbonden. Jaap is geboren in Anloo, maar woonde en werkte vele jaren elders in het land, waarvan de laatste vijftien jaar in Den Helder. Inmiddels is hij terug gekeerd in zijn geboortestreek, en na wat verkenning bij loopgroepen in de omgeving lijkt het er op dat de doelstellingen en visie van de Hunzerunners goed bij hem passen.
Het sportieve leven van Jaap bestond lang uit voetballen en fietsen (race en ATB). Na zijn veertigste kwam hij met het hardlopen in aanraking via zijn echtgenote, die ging lopen en direct lid werd van de Helderse vereniging SV Noordkop Atletiek. Jaap werd na een tijdje voor zichzelf te hebben gelopen ook lid, vond de trainingen best leuk en bedacht dat hij ook zelf wel trainingen zou kunnen geven. Hij volgde daarom de KNAU cursus "Trainer loopgroepen" en vervolgens de opleiding "Trainer / coach B". Aansluitend volgde hij nog de cursus "specialisatie wegatletiek". Hij is in het bezit van de trainerslicenties A en B.
In de loop der jaren liep Jaap een aantal vlakke marathons, maar eigenlijk vindt hij een marathon iets te lang. Toch liep hij in Chamonix de Mont Blanc marathon en in Zwitserland tot nu toe vijf keer de Jungfrau marathon onder het motto: " als ik ga lopen zoek ik het liefst iets extreems op."
Even voorstellen...
Martin Dijkstra maakte half september bekend dat hij training gaat geven bij Hunzerunners. Hij stelt zichzelf als volgt voor:
Mijn naam is Martin Dijkstra en ik ben sinds kort in het bezit van het diploma looptrainer. Ik loop al jaren voor mijzelf en doe dit met veel plezier. Het geeft mij altijd een enorme kick om na een tocht volbracht te hebben alweer over de volgende uitdaging na te denken.
Ik probeer dan ook het hardlopen in verschillende vormen terug te laten komen. Door bijvoorbeeld af en toe een kwart thriatlon erbij te doen, of iets extremers al een survivalrun. Met andere woorden, ik ben wel in voor een alternatieve manier van voortbewegen.
Bovenstaande gezegd hebbende wil ik er nog aan toevoegen dat het samen lopen vooral lol en een goed gevoel na afloop moet opleveren. En als je dan ook nog nieuwe technieken hebt geleerd, en na enkele trainingen denkt: "Hee, ik loop harder dan een paar weken geleden!" dan is dat natuurlijk een hele mooie bijkomstigheid. Want je gaat natuulijk wel met een bepaald doel trainen, en je mag zelf uitzoeken waar je het meeste in ziet.
