Wat er aan vooraf ging...
Ik ben er trots op trainer te mogen zijn van zoveel enthousiaste lopers. In dit verhaal wil ik je vertellen over mijn hardloopbestaan en hoe ik zover ben gekomen een eigen loopgroep te starten. (door Hink Slagter)
Tijdens onze zomervakantie op Ameland in 2003, lagen we met het hele gezin op het strand te braden. Op enig moment komt mijn jongste (toen 3 jaar) zoon - Jesse - naar me toe, prikt zijn vinger in mijn buik en zegt: "Pappa, waarom heb jij zo'n dikke witte buik en die andere papa's niet...?". Dat was het keerpunt. Met mijn bijna 100 kilo en conditie van een dood paard besloot ik ter plekke dat er iets moest veranderen. Ik heb m'n oude schoenen uit de kast gehaald, een sportbroekje gehaald en ben gaan rennen. De eerste dag maar liefst 250 meter! Ik was kapot! Ik had in die paar minuten alles gegeven wat een dood paard in zich heeft. Van een verantwoorde trainingsopbouw had ik nog nooit gehoord. Na een dikke week kon ik 800 meter lopen, van ons huis tot aan het viaduct bij de N34. Wat was ik trots.
Na een week of drie stagneerde de ontwikkeling. Tot de ABZ van Anloo en daar hield het echt op. Al wandelde ik wat door om het later weer op een lopen te zetten, het hielp niet meer. Alles was gegeven. Ik liet me informeren door een kennis die me adviseerde een hartslagmeter te kopen. Met de standaardberekening (220 minus je leeftijd) zou je je maximale hartslag te weten komen. Volgens hem moest je - om te beginnen - maximaal 80% van je maximum hartslag lopen. Ik kwam er achter dat ik die eerste weken me helemaal het schompes had gelopen. Met dezelfde snelheid (tja, waar heb je het over) als die van de eerste weken zat ik op een hartslag van 185! Dat zou m'n maximum zijn! Ik ben toen minder hard gaan lopen en ...ja hoor, ik kwam tot de kerk in Anloo. In één keer. Even weer wandelen, voor Popken langs en hup, weer lopen, weer wandelen en weer lopen. Het duurde ruim twee maanden voor ik "het rondje om de kerk" in één keer kon lopen. Deze 4,5 kilometer was een mijlpaal. Het lopen op mijn hartslag had me getemperd en het mogelijk gemaakt dit voor elkaar te krijgen. Ik kreeg de smaak te pakken, ik wilde meer. In het najaar van 2003 ben ik lid geworden van de loopgroep in Anloo. Iedere woensdagavond (en soms zondagochtend) liep ik met deze groep. Daarnaast trainde ik nog twee keer alleen. Vanaf 2004 ben ik trimlopen en wedstrijdjes gaan lopen.
Het loopvirus had me te pakken en al gauw wilde ik meer weten over de sport, vooral de technische kant. Welke techniek gebruik je, wat is de invloed van voeding en drinken, wat zijn verantwoorde schema's, enz. Ondertussen had ik redelijk wat progressie gemaakt en in 2006 liep ik de 10 km al in 40:27. Dit had ik grotendeels te danken aan het feit dat ik iedere vrijdagavond trainde volgens de "souplessemethode" van Klaas Lok ( lijkt erg op methode Verheul). Met veel intervalwerk net onder je AD zag ik per maand verbetering. Meerdere lopers uit de buurt zagen me daar zwoegen in weer en wind en vroegen me wat ik daar deed en of ze mee mochten doen. Soms waren we zelfs met 7 lopers. Totdat iemand vrijdags belde om zeven uur: "...gaat de training ook door?". Ineens realiseerde ik me dat er organisch iets was ontstaan; een loopgroep.
Ondertussen had ik me ingeschreven voor de opleiding TLG (Trainer Loopgroepen) bij de KNAU. In oktober 2006 was de start. Samen met 20 andere enthousiaste lopers ben ik ruim een half jaar iedere zaterdag naar de atletiekbaan is Assen geweest. 's Ochtends theorie, 's middags de baan op voor loopscholing. Dat was allemaal erg intensief (ook voor het thuisfront!). In maart 2007 heb ik m'n theorieexamen gedaan en eind april m'n praktijk. Dankzij de steun van mijn thuisfront en de bereidheid van m'n "examenlopers" (o.a. Peter Hielema, Jikke Emmelkamp, Clara Klinkers, Tanja Turksma, Ina Boer, Jan Koert Schipper, Erik Verkaaik en Martin Boersma) ben ik met mooie cijfers over de finish gekomen. De opgedane kennis en vaardigheden zet ik graag in voor de loopgroep.
Samen met Jan Koert Schipper, Martin Boersma en Erik Verkaaik heb ik in het voorjaar van 2007 een projectplan geschreven: wat moet er gebeuren, wie gaat dat doen, op welk moment en wanneer willen we klaar zijn en starten. Loopgroep De Hunzerunners was geboren. Tijdens de oprichtingsbijeenkomst op 27 augustus 2007 schreven 76 van de 98 belangstellenden zich in als lid. Per 1 januari 2011 hebben we 158 leden, 4 niveaugroepen, 6 trainers, een AC, een website en een hoofdsponsor! Daar mogen we trots op zijn!
