Voor de derde keer werd in de eerste week van februari het “uitje Schier” georganiseerd. Om half 8 verzamelden maar liefst 34 hardlopers/feestgangers zich op de parkeerplaats bij de sporthal. In colonne reden we naar Lauwersoog. Om 9.30 uur op de boot en Schiermonnikoog “here we come”! Een speciaal voor de Hunzerunners geregelde bus bracht ons naar hotel Duinzicht. De indeling van de kamers was gelukkig van te voren al naar iedereen gemaild door de AC, goed geregeld dus. Enkelen van ons wensten een bad maar kregen helaas alleen een douche. Gelukkig geen koude douche, de kamers waren prima voor elkaar. Even de kamers inrichten, meegenomen hapjes en drankjes werden uitgestald.. en de eerste run stond al op het programma.
De omstandigheden lieten jammer genoeg te wensen over, de fiets- en wandelpaden waren helaas onbegaanbaar. Besloten werd om richting het strand te gaan. Na een warming-up bij het strandhotel kon er eindelijk gelopen worden. Het viel niet mee! Harde bobbelige ondergrond, veel plassen water en drijfzand?? Gelukkig durfde een moedige man (Jaco) wel voorop te lopen en de dames volgden wel.. Later bleek dat het drijfzand aan een andere kant van het strand lag…. Tja…Heerlijk douchen en toen een visje eten. De visboer had het er maar druk mee. Ria ging zelfs voor de 30 kilometer, maar ook zij kon een heerlijk lekkerbekje niet weerstaan! Buiten was het koud, maar binnen heerlijk warm. De club splitste zich op in kleinere groepjes, maar uiteindelijk eindigde iedereen toch met een wijntje bij de haard.
Duinzicht had een heerlijk dinertje geregeld waar ook deze keer de wijn niet ontbrak. Even rusten, voor sommigen skip boen (?) en toen eindelijk de TOXBAR! Echt een bar voor bier, want Geeke kreeg tot 2 keer toe wijn die over datum was… maar het bier vloeide rijkelijk en het paaldansen werd door steeds meer mensen beoefend. Jaco bleek een waar talent! De Toxbar werd uiteindelijk ingeruild voor een kroeg waar deze verhaalschrijfster even de naam niet meer van weet, maar die wel heel gezellig was. Helaas ging de geplande afterparty niet door, moe maar voldaan konden eindelijk om 4.00 uur ’s morgens de oogjes toe. Goedemorgen!!! 7.00 uur en het licht en de douche gingen alweer aan (Helma!!).. Oeps. Om 8.30 uur een heerlijk ontbijt en toen moest het echt gebeuren. De marathontijd van vorig jaar moest verbeterd worden. De omstandigheden waren echter heel zwaar… Koude wind, slechte ondergrond, maar iedereen heeft naar beste kunnen gelopen! De vlaggetjes van Duinzicht bleken jammer genoeg verder dan gedacht. Mentalcoach Leonie heeft bijzonder goed werk verricht, waardoor ook deze schrijfster de finishlijn net kon halen!  Helaas werd de tijd van vorig jaar niet verbeterd, dus reden genoeg om volgend jaar weer van de partij te zijn, toch? Na de beloofde en heerlijke pastalunch en voor sommigen nog een wandeling naar het strand, was het toch echt bijna tijd om weer aan de wal te gaan. Om 15.40 uur met de bus weer naar de boot (waarom denken eilanders toch dat het driekwartier rijden is van hotel naar boot?), en dan zit je alweer op de boot naar huis. Moe, maar voldaan kan ik in ieder geval alweer uitzien naar het volgende “uitje Schier”.

Janine, groep 3, kamer 5

Donderdag voor vertrek tijdens de training werd gelukkig duidelijk dat niet iedereen een mailtje had gehad over aankomend weekend. Gelukkig stond dezelfde avond toch nog alles bij iedereen op de mail, zodat niemand een reden had te laat te komen of gewoon geen auto mee te nemen.
Zaterdagochtend om vijf over zeven zet ik mijn auto aan de rol, helemaal uitgeslapen uiteraard vergeet ik waar Ria woont en kan ik dus terug....

Om 7.20 uur rijd ik de parkeerplaats op, het feest kan beginnen. Om half acht vertrekken we zoals afgesproken richting Lauwersoog en zijn daar ook binnen een uur zodat er nog tijd voor koffie is, en dan stappen we op de boot om Schier op een snelle tevens droge manier te bereiken. Toch waren er hier en daar zorgen: "de boot kan vanwege de ondiepe vaargeul voor minstens een uur oponthoud zorgen".

Niet gebeurt dus zorgen aan de kant konden we toch lekker op tijd onze hardloop schoentjes onderbinden en helemaal los gaan, toch.... Los gingen we maar een makkie was het niet, het pad door de duinen was bijna verkozen voor de NK op natuurijs alleen kreeg het Zuidlaardermeer toch de voorkeur. Ja dan toch maar langs de duinen aan het water waar het ook zeer glad was dus na drie km zo ongeveer maar weer om langs de bunker en nog een stukje hier- en een stukje daarlangs had iedereen toch zijn of haar km gemaakt, al zijn er altijd uitslovers die menen dat 30 km best een leuk stukje rennen is, (respect!!!!) iedereen deed daarna zijn ding douchen of eten of drinken of een bikini kopen(echt weer voor?)en vervolgens allemaal om 18.00 uur aan tafel.

Heerlijk gegeten en natafelen totdat er om 20.00 uur Martin op ons programma staat, maar helaas werd op het laatste moment  dit alles afgeblazen vanwege het niet aanwezig zijn van een beamer of laptop, vanwege deze teleurstelling zijn we maar gaan kijken of we nog ergens anders in schier vermaakt konden worden.
Drie keer raden jahaaaa dit werd de tox..... echt waanzinnig hoe daar oude tijden herleven gewoon alles is zoals het 35 jaar geleden ook was en ik denk zelfs wel 50 jaar geleden, de neon tl buizen, de drank die dodelijk was, het personeel waarvan sommigen niet meer wisten of ze nu hij of zij moesten zeggen;( behalve Hink die toevallig de barvrouw naast hem had zien staan tijdens het plassen).

Al met al hebben wij het zelf wel erg gezellig gemaakt vooral als je dan toch nog de klok bijna twee uur ziet aangeven en wij uiteindelijk toch ervoor kiezen om verstandig te zijn en huiswaarts keren zelfs zonder kroketten uit de muur te halen, al duurde dat verstandig zijn voor sommigen slechts 50 meter. Volgend jaar direct naar" het boothuis". De volgende ochtend tussen half negen en tien uur konden wij aanschuiven bij het keurig gevulde ontbijt, en moesten wij ons allen daarna direct melden voor de uitleg van hoe en waar de marathon werd gedaan. Alles duidelijk allen wilde iedereen dit wel horen en hoorde ik stiekem toch niet bij drie (al helemaal na zo een korte nacht). Daar gingen we, de kou in, onszelf overtuigd dat het er ook bij hoorde en gewapend met mutsen dubbele broeken soms zelfs een flubberbroekje, handschoenen en truien. Het was echt een uitdaging maar ieder deed zijn ding en kwam na de vele ontberingen toch heel over de finish al was dit een echte survival.
Na dit alles verheug je je dan ook op een warme douche, maar laat die dan net even geen zin meer hebben om warm water te geven.(Ik heb gehoord dat er de avond ervoor door mensen van ons aan de thermostaat is gedraaid dus gerede kans dat dit er iets mee te maken had)....he gets wat flauw deze kon er ook nog wel bij... , gelukkig was er om het toch nog een zeer goed einde te geven een heel erg fijne pasta maaltijd waarna de bus en boot ons naar het vaste land kon vervoeren.

Mijn inziens was het een super geslaagd weekend. En bij deze iedereen ook bedankt dat het zo gezellig was, want dit doe je toch echt samen. (euh Esther hoe zat dat ook alweer met die vogelaar????) 

Caroline

(Webmaster: voor foto's van het trainingsweekend 2010, klik hier)